Radio Zagłada

GHOST WORKS

2011-05-27T22:16:00.002+02:00

Woody Alien hits the road!

2010-02-12T14:21:00.007+01:00

Niebawem otwarcie sezonu dla chłopaków z WA - siarczyste bity i druzgoczące basy posypią się na fanów już w pierwszym tygodniu marca. Nowy materiał, nowy merch (?) i kupa zajebistej zabawy - jak zawsze! Yo!

6.03 - TORUŃ (CSW)

7.03 - BYDGOSZCZ (MÓZG)

11.03 - TCZEW (ACK ZEBRA)

12.03 - GDAŃSK (MECHANIK)

13.03 - ALEKSANDERÓW KUJAWSKI (FADO)

14.03 - ŁÓDŹ (RADIO ŻAK)

15.03 - WARSZAWA (POWIĘKSZENIE)

16.03 - LUBLIN (TEKTURA)

17.03 - KRAKÓW (KAWAIRNIA NAUKOWA)

18.03 - WROCŁAW (CRK)

19.03 - (CZE)SEMILY (KC GOLF SEMILY)

20.03 - (CZE)HORICE (VI...TANI JARA)

21.03 - STRONIE ŚLĄSKIE (KRAJPA)

Young Widows + Russian Circles w Poznaniu - 28 marca

2010-01-27T16:10:00.005+01:00

Sporo się dzieje ostatnio w grodzie ziemniaka, niedawno w klubie Pod Minogą mieliśmy przyjemny koncert Mojej Adrenaliny razem z Child Abuse, a już za rogiem - w tym samym miejscu - połyskują atrakcje w postaci dwóch rewelacyjnych składów: Young Widows oraz Russian Circles. Russian Circles ruszyło niedawno w trasę koncertowa, promującą nowe wydawnictwo "Geneva". Poniżej próbka z albumu:

Young Widows to od pewnego czasu jeden z moich faworytów, dobrzy znajomi panów z Coliseum. Ciężki bas sąsiadujący z powykręcaną, noiseową gitarą i nieprzeciętnie przyjemnymi tekstami. Mocne posthardkorowe uderzenie.

Półgodzinny materiał o YW - "We Have Signal: Young Widows":

We Have Signal: Young Widows from We Have Signal on Vimeo.

PS.: Radio Zagłada ciągle w interesie, dzieciaki, strzała! :)

Moja Adrenalina - "y dopatrzenia" - teaser

2009-11-10T18:28:00.005+01:00

W obozie MA praca wre. Wczoraj w sieci pojawił się klip z sesji nagraniowej materiału pod tajemniczym tytułem "y dopatrzenia":

Napięcie rośnie - czekamy :-)

UPDATE:

27 listopada Moja Adrenalina zagra koncert w Poznaniu w Cafe Mięsna.

Pozostałe koncerty:

Wrocław, 26 XI - Lulu Belle Cafe
Łódź, 28 XI - Pub Balbina
Bełchatów, 29 XI - Pub 7 Grzechów

Moja Adrenalina Myspace - nowy kawałek "y dopatrzenia".
Strona oficjalna (w budowie, hm...)

Baroness - Blue Record

2009-11-02T19:18:00.003+01:00

Od 13 października nowa płyta Baroness znajduje się w sprzedaży. Płyta jest cholernie dobra, niesamowicie nagrana i mnie wkręca nawet bardziej niż ostatni album Mastodona. Sprawdźcie sami.

Moja Adrenalina - nowy singiel

2009-09-23T21:22:00.006+02:00

Nie wiadomo jak, nie wiadomo skąd - Moja Adrenalina atakuje z partyzanta. Choć o przygotowaniach do nowej płyty pogłoski słyszano (podobno) już od przeszło dwóch lat, dopiero miesiąc temu w sieci pojawił się klip zwiastujący nowy singiel warszawskiej formacji Moja Adrenalina. Pierwsza płyta MA, o której pisałem już tutaj, wniosła do rodzimego mathcore'a pewną nową ogłuszającą jakość, jedynie pod pewnymi względami pozostającą krytyczną masą spadkową po takich przedsięwzięciach, jak Kobong czy Neuma. Porównywani z The Dillinger Escape Plan, Meshuggah czy Converge, stworzyli nową, zupełnie zaskakującą energię, którą moim skromnym zdaniem trudno bezpośrednio związać z którąś z wcześniej wymienionych nazw. Łączące się w ich muzyce wpływy metalu, hardcore, a nawet (jeśli nie przede wszystkim) ogłuszającego noise, nie mają sobie równych wśród zespołów obecnie poruszających się w obrębie stylistyki mathcore'owej. Zwłaszcza, że całości tego obrazu dopełnia rzecz prawie u nas niespotykana: wszystkie wykonywane przez MA utwory mają polskie teksty (na wokalu niewiarygodny wręcz Adam Adamczyk - miszcz).

Obecnie poza działalnością Mothry i Nyia niewiele dzieje się z tej strony polskiej sceny metalowej, więc z tym większą niecierpliwością wyczekujemy na nowy singiel - no i przede wszystkim - na jakiś nowy druzgoczący longplay Mojej Adrenaliny - aye!

Converge - "Dark Horse" z nowego albumu

2009-09-06T18:41:00.004+02:00

Nowa płyta Converge - Axe To Fall - ukaże się 20 października, jednak już od kilku tygodni na oficjalnym majsie zespołu można posłuchać jednego z zapowiadanych trzynastu kawałków, Dark Horse. Po jego kilkunastokrotnym przesłuchaniu nadal nie mogę się pozbyć przeświadczenia, że Kurt Ballou ustąpił nieco pola podczas przygotowywania gitar na nowy album i Nate Newton, basista, przeniósł do Converge coś z charakterystycznego brzmienia swojego drugiego zespołu, Doomriders (gdzie nota bene jest gitarzystą i wokalistą). Główna partia gitary Dark Horse tak nieodparcie przywodzi na myśl brzmienia z zapowiedzianego na 29 września nowego albumu Doomriders (Darkness Come Alive), że dopiero w drugiej minucie rasowy konwerdżowy breakdown przypomina nam o tym, gdzie się znajdujemy. Niemniej całość brzmi mocno i jak zwykle z niesamowitą energią. Zajebista zapowiedź zbliżającej się zagłady.

Lightning Bolt - "Earthly Delights" [2009]

2009-09-06T18:17:00.004+02:00

Po czterech latach naprzemiennych okresów wyciszenia i intensywnego koncertowania Lightning Bolt nagrało nową płytę. W oficjalnym świetle album Earthly Delights pojawi się 13 października, choć już teraz nie sposób oddać entuzjazmu słuchaczy, którzy weszli w jego posiadanie niemal dwa miesiące przed premierą (zresztą zgodnie z intencjami chłopaków z LB, którzy tu i ówdzie podrzucili trochę surowego materiału w sieci). Zapowiada się jak zwykle bajkowo, co sugeruje okładka oraz kawałek Colossus oficjelsko udostępniony w portalu Pitchfork.

Woody Alien + Knife In The Leg - Poznań

2009-08-31T15:29:00.002+02:00

Już 4 września (najbliższy piątek) w poznańskim Rozbracie zagrają pospołu Knife In The Leg (Lublin) oraz Woody Alien (Poznań). Ten ostatni skład kosi właśnie recki po swoim najnowszym wydawnictwie Microgod (np. tu, tu albo tu). Na koncercie będzie można kupić płytki obu kapel - KITL przygotowało ponoć właśnie swoje LP.

4.09.2009 (piątek)
skłot Rozbrat, ul. Pułaskiego 21a
start 20:00

NOWY KLIP MOTHRY

2009-08-28T15:07:00.004+02:00

Mothra, Grue

Kapitalny i kropka.

A zważyć takoż należy na koszulkę gitareza, co zapodaje te skoczne motywy. Napis Disfear sławi. Ładnie.

Zwierzenia klowna

2009-08-23T14:09:00.004+02:00

W wakacje, jak to w wakacje, chodzi się do pracy, nudzi się, gra się na gitarze, śpi się, pije i ogląda kreskówki. Po raz setny obejrzałem ostatnio kilkadziesiąt starych odcinków Futuramy i jakieś takie skojarzenie mnie naszło w związku z tym klipem Mastodona.

Mastodon "Oblivion"

A co ciekawe Crack The Skye przeżywa ostatnio u mnie w domu pewną szczątkową rehabilitację.

Ponadto prywatna lista przebojów (lipiec/sierpień)

Muzyka:

1. Neurosis - Given To The Rising
2. Botch - The Anthology Of Dead Ends
3. Napalm Death - Time Waits For No Slave
4. Rise And Fall - Clawing
5. The Boy Will Drown - Fetish
6. Takaru - A Light In The Attic

Książki:

1. John Ashbery - Houseboat Days
2. Harry Mathews - Przemiany, Ormiańskie zwitki (po raz... 30?)
3. John Barth - Pływająca opera (po raz 5)
4. Yukio Mishima - Zwierzenia maski
5. Roma Sendyka - Nowoczesny esej

Komiks, niezmiennie na pierwszym i jedynym miejscu:

Dan Clowes - 20th Century Eightball

Dobrej nocy (zieeew).

Mondo Vision

2009-08-07T16:16:00.002+02:00

Mondo Vision Episode Five from Mondo Vision on Vimeo.

Zin video - zajefajny - kolega Siehan zapodał - jeszcze raz dzięksy :)

Dla tych, co tak jak ja przegapiają kolejnego OFFa: Wooden Shjips + Tiny Vipers + Woody Alien - takie cukiereczki w tym roku. Ano szkoda...

Fugazi '89

2009-08-01T11:29:00.004+02:00

Wszak sobota podpiera niedzielę, a więc jak to się mówi "przy niedzieli" trochę klasyki - Fugazi. Przyjemny koncert z 1989 roku. To były czasy, co? Zwróćcie uwagę na solówkę Picciotta pod koniec - nieomal jak Glenn Branca. Biedny Rickenbacker...

Road Fools

2009-07-14T11:22:00.003+02:00

Wakacje w trakcie, więc teraz coś, co wzbudza moją odwieczną zazdrość oraz niekłamany podziw dla lekkości, z jaką można manipulować geometrią swojego ciała: ci śmieszni kolesie na beemiksach. Przez pewien kaleczyłem siebie, pozostając w niezbyt trwałym związku z deskorolką, jednak od małolata zawsze marzyłem o tych trzech magicznych literkach, przy których każde BMW staje się dla mnie - i dla wielu innych ludzi - zwykłą puszką (hm, tuńczyka?).

Garść tematów muzycznych towarzyszących tym klipom może usprawiedliwiać obecność karkołomnych pokazów panów z Road Fools na tej stronie. Przymknijcie oko, nie samymi gitarami człowiek w końcu żyje.

Road Fools [Girls Against Boys - All The Rage]

Road Fools [Minus The Bear - ?]

Road Fools [Snapcase - Coagulate]

Probot

2009-07-07T14:54:00.010+02:00

Skandalicznie heavymetalowa okładka. Sodom się chowa! ;)

Dave Grohl to zaskakujący facet. Kiedy usłyszałem, że jednym z jego ulubionych zespołów jest kanadyjska kapela Arcade Fire, lekko spadł w moich notowaniach, choć przecież każdy ma swój własny nos lub - hm... w tym przypadku ucho. Niemniej jednak pięć lat temu Dave postanowił dać wyraz swojemu uwielbieniu dla nieco cięższej muzyki i zaprosił do współpracy ludzi, z którymi zawsze pragnął zagrać choć jeden kawałek.

Efektem jego współpracy z "bogami" metalu i jego pochodnych jest album/projekt Probot. Płyta zawiera nagrania z takimi kolesiami, jak: Lemmy z Motorhead, Kurt Brecht z DRI, Max Cavalera (Sepultura, Soufly, ostatnio również Cavalera Conspiracy), Lee Dorrian (Napalm Death, Cathedral), Tom G. Warrior (m.in. Celtic Frost), czy Snake (Voivod). Ta galeria superherosów nie przesłania jednak sympatycznego Dave'a, który na potrzeby realizacji swojego młodzieńczego pragnienia stworzył kawał naprawdę solidnie brzmiącej muzyki, co sprawia, że cały projekt nie jest jedynie kaprysem faceta, który w życiu osiągnął już pewien poziom i bez krępacji może ścisnąć rączkę nawet Simmonsowi z Kiss, o okolicznościowej fotce z jego uroczą żoną nie wspominając. Choć akurat z Kiss nikogo na tej płycie nie uświadczymy, znajdzie się tam również King Diamond oraz Wino z Obsessed. W ostatnim kawałku udziela się również Kim Thayil - rewelacyjny gitarzysta Soundgarden. Prawda, że fajne towarzystwo?

W każdym kawałku Dave ostro garuje, choć nie zgrywa twardziela - w końcu jest jednym z najsprawniejszych i najmocniejszych pałkerów na globie. Ciekawostką jest, że do tego panteonu zakradł się również sam Jack Black, sprytnie zakamuflowany na ostatniej, ukrytej ścieżce. Dla tego pana też duży szacunek - za Tenacious D, no i Szkołę rocka. Hell yeah ;-)

Płyta wyszła w 2004 roku nakładem Southern Lord.

Tyle słowem zachęty. Teraz telewizja.

Motorhead

Probot - Shake Your Blood (feat. Lemmy, Motörhead)

Probot na MySpace

Melvins, Amoeba, LA 15/06/2008

2009-07-07T11:57:00.005+02:00

The Melvins podczas koncertu w księgarni muzycznej Amoeba w Los Angeles 15 czerwca 2008 roku. Świetna jakość, czas trwania: 40 minut.

Dzięki za cynk, Marcin! :)

Woody Alien - Microgod - premiera 7 sierpnia

2009-07-03T14:05:00.003+02:00

Nowa płyta "Microgod" (w niecały rok po poprzedniej "Pee And Poo In My Favorite Loo") ukaże się 7 sierpnia podczas Off-Festivalu, na którym również Woody Alien oczywiście wystąpi - info z Gustaff Rec.

Polska reprezentacja

2009-07-03T13:44:00.004+02:00

...w kategorii "Spektakularne uszkodzenia" - moje ulubione kawałki w wersji telewizyjnej ]:->

Mothra - Hooloovoo ["Dyes", Selfmadegod 2009]

Antigama - Disconnected ["Warning", Relapse 2009]

NYIA - Of The Will [split z Antigamą, Selfmadegod 2007]

Moja Adrenalina - Alarm-Jest brak ["Nietoleruje-Bije", Tone Industria 2004]

Neuma - It's Time To Leave ["Neuma", Offmusic 2003]

Kobong - Przeciwko ["Chmury nie było", Metal Mind 1997]

Endżoj!

Plum po koncercie na Rynku 30/06/09 (video)

2009-07-02T12:08:00.002+02:00

Plum - Hoax

Po prostu wykurwiście, nie? ;-)

PLUM + NP - dzisiaj w Poznaniu

2009-06-30T11:20:00.002+02:00

Plum - 0 PM

A po Plumie - sławetny i doskonały zespół pełen niespodzianek: Napszykłat - yeye :)

Young Widows - Live

2009-06-26T14:01:00.001+02:00

We Have Signal: Live From Birmingham - Young Widows from We Have Signal on Vimeo

Napalm Death - Time Waits For No Slave

2009-06-26T09:47:00.003+02:00

NAPALM DEATH - Time Waits For No Slave

Radio Zagłada w eterze Afery - 98,6 FM

2009-06-18T21:29:00.006+02:00

Hej, hej, hej - w najbliższą sobotę (20/06/2009) ponownie poprowadzę audycję na falach Radia Afera, tym razem jednak aż dwugodzinną. Podczas tego spektaklu pojawią się takie perełki, jak Black Taj, Enablers, Oxbow, Regulator Watts, Ativin. Wygrzebię dla Was również coś interesującego z przepastnej dyskografii The Melvins, Unsane oraz Neurosis. Zasadniczym krajobrazem dla tej odsłony będzie szeroko pojęty blues - w tym przypadku oczywiście ze sporym naciskiem na wszelkie cięższe i brudniejsze odmiany bluesa.

W ciągu dwóch godzin można powiedzieć wiele głupich rzeczy, kilka innych przekręcić, no i puścić przy okazji sporo dobrej muzyki. Być może pojawi się również gość specjalny... Jednak jeśli go zabraknie, wówczas poczytam wam do obiadu różne historyjki.

Zapraszam zatem do słuchania Afery w najbliższą sobotę od godziny 16 do 18.

A tutaj mała zajawka:

Oxbow - The Geometry Of Business

>>>> Radio Afera <<<<

It's not a destination, it's somewhere I go

2009-06-12T13:19:00.009+02:00

Któregoś dnia w zeszłym miesiącu obudziłem się potwornie zmęczony. Po brutalnej serii potwornych rozczarowań, które niczym zarazę przywlokły do mojego domu ostatnie albumy Usaisamonster, Sonic Youth, czy nawet Big Business, w ostateczną depresję wpadłem przy nagraniach Ahleuchatistas, U.S. Maple i innych Polvo. I nie oszukujmy się: w tych okolicznościach nawet takie przyjemne ciasteczka, jak Charlottefield czy Part Chimp nie mogły zmienić trajektorii negatywnego kursu, jaki mój skołowany popiskującymi gitarami mózg obrał na swej drodze do piekła.

"Pieprzyć indie, człowieku", swobodnie zaproponował szatan, parkując w moim ogrodzie potężnego Mustanga z 1966 roku. I wtedy usłyszałem kawałek, przy którym miałem ochotę podpalić ten cały interes i ruszyć w trasę, kopiąc małe kotki i strzelają z dubeltówki do przejezdnych króliczków.

Dawno temu istniało takie zjawisko, jak rock nad roll i może niektórzy starsi czytelnicy, znający takie zespoły jak Led Zeppelin, ZZ Top, Cream, czy AC/DC pamiętają jeszcze, co ów kierunek artystyczny zrobił z bluesa. Otóż w samochodzie doktora Szatana (okazało się, że ma doktorat z odontologii) usłyszałem właśnie takie nieco zapoznane już doświadczeniami późniejszych lat 90-tych połączenie bluesa, oldskulowego rocka i werwy, która swego czasu, jeszcze w archaicznych czasach 70-tych, mogła napędzać amerykańskie bezdroża i autostrady, niczym surowy soundtrack do kina drogi w stylu Vanishing Point czy Alice Doesn't Live Here Anymore. Usłyszałem otóż właśnie ten kawałek Black Taj:

Black Taj - Cold Comfort

Niedaleko jednakowoż spoczywało owo jabłko wskrzeszonego żywiołu rocka od nasion noiseowej zagłady. Okazało się bowiem, że dwóch członków tego zespołu należy również do składu Polvo, którego muzyka dość skutecznie zniechęcała mnie w ciągu poprzednich tygodni do kontynuowania egzystencji na tej planecie. Według niektórych słusznie, według innych nie, niemniej jednak należy zauważyć, że ta muzyka w niczym nie przypomina cholernego Polvo. No i dobrze.

Skład kwartetu pod tytułem Black Taj obejmuje zawodników o następujących personaliach:

Dave Brylawski - gtr, wok. [również w Polvo]
Grant Tennille, gtr, wok.
Steve Popson, bas. [również w Polvo]
Tom Atherton - pałki.

Black Taj - Octastone

Koniecznie posłuchajcie Black Taj - zwłaszcza ostatnie dwie minuty Woke Up Tired.

You'll get the idea.

Aha, i tak sobie myślę, że do czasu swojego rozpadu podobnie revivalowe rzeczy czyniły w naszych głośnikach soczyste riffy i akordy zespołu pod tytułem Houdini. Ciekawskie, inspirowane psychodelą, bluesem i najbardziej wieśniackim odłamem country granie, które niestety nie przetrwało okrucieństwa naszych czasów. Polecam do śniadania i koszenia trawników! Naprawdę.

NARROWS - "New Distances" + video

2009-06-07T14:01:00.009+02:00

Narrows - Gipsy Kids

Czekalim, czekalim i się doczekalim. Narrows wypuściło swój pierwszy długodystansowy album, a przy okazji uraczyło nas klipem do jednego z utworów. Klip jest dość paskudny i kojarzy się z tandentną stylistyką amatorskich pseudo-techno-horrorów, więc jeśli właśnie spożywacie śniadanie/obiad/niepotrzebne skreślić - nie polecam.

Narrows tworzą: Jodie Cox (gitara //również w: Tropics, Rohame, Bullet Union), Ryan Frederiksen (gitara // również w: These Arms Are Snakes, Nineironspitfire), Sam Stothers (bębny // również w: Makeout Boys, Quarantine), Dave Verellen - (wokal // poprzednio w Botch, obecnie również w Roy) oraz Rob Moran (bas // Unbroken, Some Girls, Over My Dead Body).

Z uwagi na skład Narrows jest czymś w rodzaju hardcore'owej supergrupy. Poprzedni zespół Dave'a Verellen'a - Botch - to, obok Converge i The Dillinger Escape Plan, prekursorska kapela z nurtu mathcore, gdzie miażdżące, starannie przeliczone blasty przeplatają się ze zdysonansowanymi gitarami na tle poprzesuwanych i połamanych motywów rytmicznych.

Botch założyło w 1993 roku czterech nastolatków, którzy po prostu chcieli grać covery Helmet'u. Być może stąd wzięły się gęste synkopowane struktury, które do dzisiaj stanowią sygnaturę gitarowej gry Dave'a Knudsona (obecnie w Minus The Bear). Przy dużym wkładzie w zmianę sposobu myślenia o technice gry równie interesujące były teksty i tytuły ich poszczególnych utworów, np. Mondrian Was A Liar (z legendarnego albumu We Are The Romans), czy Saint Matthew Returns to the Womb.

Obecnie, już w Narrows, obok Verellena mamy również Roba Morana z równie rewolucyjnej- choć raczej na gruncie punkowo-noiseowym - grupy Some Girls, która niestety również zakończyła swoją działalność, a jej wokalista - Wes Eisold, prowadzi obecnie wydawnictwo Heartworm Press, w kórym opublikował m.in. zbiór wierszy Erica Paula (poety i wokalisty Arab On Radar i Chinese Stars) - I Offered Myself As A Sea (gwoli kolejnej kilometrowej dygresji dodajmy, że jest to bardzo fajna książka, gdzie pornografia i przemoc sąsiadują z najczystszą liryką, której egzemplifikacją jest ów tytułowy wiersz).

Dobra, koniec dygresji. Jeszcze jedno wideo - tym razem na podstawie materiałów z koncertu:

Narrows - Chambered

Intermisja

2009-06-04T19:14:00.008+02:00

1.

W jednym z rozdziałów główny bohater schodzi do piwnicy i trafia na wytatuowanego mężczyznę, który żywi się elektrycznością. W innym spada z mostu. W trzecim od końca odbiera telefon na ulicy.

2.

Kim jest kobieta podciągająca lekko sukienkę tej nieznajomej dziewczynki i dlaczego domy w tle są rozmyte, jak gdyby oddzielał je od nas pożar?

Jest przyjemne popołudnie; przedmieścia; niebo jest żółte jak papier z książki telefonicznej; narrator ma na sobie jasny dwurzędowy garnitur. Rozmówca wymienia swoje imię i poleca mu odebrać z dworcowej skrytki czerwony sześcian. Samolot z Palermo wpada do Wezuwiusza.

4.

Jakiś dzieciak przejeżdża swoim szpanerskim wozem i nagle wrzeszczy prosto w jego twarz: „Pierdol się z tą całą swoją logiką!”, po czym z przenikliwym piskiem opon znika za zakrętem.

Następnego dnia budzi go huk walącego się budynku i wówczas dostrzega siebie na skraju przepaści, gdzie jeszcze wczoraj zaczynała się łazienka.

5.

Śnieg powoli zakrywa strzępy armatury, powykręcanej w dole niczym resztki jakiegoś upiornego robota.

The Melvins - Sweet Willy Rollbar

CONVERGE w studiu!

2009-06-04T19:14:00.003+02:00

I zatrzęsie się ziemia...

Come to daddy, maleńka, khe heh ;)

http://www.convergecult.com/

Woody Alien z Rafinerii '09

2009-05-27T13:19:00.002+02:00

Wideorilejszyn poniżej:

A swoją drogą ciekawe, co na to wyszeptały myszki, które czekały na Muchy, Psychocukry i inne indie? Lineup Rafinerii nie wyglądał zbyt zachęcająco, żeby wydusić z siebie tę parę dyszek (pomijając względy tak oczywiste, jak krztuszący nas kryzys), a z drugiej strony szkoda, że eventy pokroju wrocławskiego Asymmetry Festival, który odbył się w kwietniu prawdopodobnie nie zagoszczą w tym przeżartym tandentnym indie-popem mieście, jakim jest Poznań.

Marudzę, narzekam, znaczy stary jestem }:-)

A tu zdjęcia z > AF <

Dub Trio

2009-05-26T14:21:00.003+02:00

Dub Trio - Not For Nothing

Chłopcy grają dub, ale mają od czasu do czasu również takie metalowe smaczki - więcej na majsie.

Jaarrriva!

Sezon w piekle II

2009-05-21T12:35:00.002+02:00

Żyjemy, mamy się dobrze, jemy tynk, kable i "oszczędności" (Oj... - Jakie oszczędności!? - krzyknął właśnie komornik z kuchni, więc muszę pisać ciszej). Poza tym - cukier w normie. Dla was, kochani, ta piosenka:

Niektórzy z was być może znają serial pt. My name is Earl? Oglądajcie, piosenkę tam znajdziecie, a i niejeden stan naszego ducha również tam rozpoznacie ("I'm just tryin' to be a better person. My name is...")

Nara.

Radio Zagłada W ETERZE! 98,6 FM

2009-05-08T13:06:00.005+02:00

Heja, jutro (tj. sobota, 09/05/09) Zagłada pojawi się w Radiu Afera o godzinie 17 . Niżej podpisany stawi się w studiu w zastępstwie Kuby Bąka i Edka Pasewicza i poprowadzi ich audycję pt. Elegancka Porażka. Poleci jednak materiał, który poznać można było m.in. za pośrednictwem dotychczasowych wpisów na Radio Zagłada.

Usłyszycie zatem takie kapele jak: The Hope Conspiracy, Coliseum, Cheer Accident, Old Man Gloom, Cherubs, The Melvins, Plum, Woody Alien, Mothra, Sweep The Leg Johnny, Godzik Pink, Mastodon, Some Girls, Ten Grand, no i co tam jeszcze pod rękę wpadnie z kręgu hc/punk, sludge & noise.

Do usłyszenia na 98,6 FM lub w sieci: http://www.afera.com.pl/

Yo!

Napszykłat: NOWY ALBUM+Koncert

2009-05-06T10:28:00.004+02:00

NP at New New Festival at Fleda Brno

Ten film wystarczy za jakąkolwiek rekomendację koncertów NP.

Nowa płyta ukaże się 11 maja nakładem warszawskiego labelu Isound.

Koncert Pod Minogą już 13 maja (dokładnie za tydzień). Będziemy!

Napszykłat na majsie (nowe kawałki!)

Leżymy na klacie, czekając na pełny metraż i następną środę. Yo :)

CHEER-ACCIDENT - 06/05/09 - Poznań

2009-04-27T14:50:00.004+02:00

No, to już chyba wszystko wiadomo :)

CHEER-ACCIDENT - przyjadą z nową płytką: Fear Draws Misfortune.

Mitch & Mitch - nie wymagają szerszych rekomendacji, 'cause I know you know :-)

Cóż po Butthole Surfers?

2009-04-22T21:37:00.007+02:00

( SKONTRASTOWANA SEKCJA RYTMICZNA czyli Marcin & Adam }:-))

Koncert się odbył, a jakże. Na Butthole była zadyma - ochrona przeciw wszystkim - przede wszytkim. Koncert legendarnych urwipołciów skończył się po... zaledwie trzech kawałkach. Plum zmasakrował wszystkich i poderwał salę po skrajnie nudnym występie Materaca. Tutaj sobie poczytacie o zaszłościach i wrażeniach osób, które miały do czynienia z chamską obsługą tej cepelinady, której nazwa powinna zostać wymazana z Wrocławskiej mapy koncertowej. A tutaj sobie pooglądacie zdjęcia pani Mary Nogackiej (o ile mnie pamięć nie myli, to pani ta pisuje do PULP'a... ale nie szkodzi }:-) zdjęcia zajebiste, heh). Tutaj fotorela z ofiszjalnych mediów.

Osobiście czuję się skrajnie usatysfakcjonowany najdroższym koncertem PLUM, na jakim do tej pory byłem. To był zdecydowanie ich wieczór. Mam nadzieję na powtórkę takiego tęgiego kopniaka już przy najbliższej nadarzającej się okazji, którą będzie wieczór 21 maja w poznańskim klubie Eskulap. PLUM wystąpi tam na Noiseparty.

Tutaj natomiast jest wywiad, którego udzielił Marcin Piekoszewski (PLUM, Woody Alien) podczas obecnej trasy. Wywiad obfity i interesujący ze wszech miar.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

30 kwietnia w CRK wystąpi TRAGEDY. Tam już niestety nie dotrę, choć żałuję piekielnie.

Info ze strony CRK:

UWAGA! Informujemy, że wszystkie bilety na koncert TRAGEDY zostały wyprzedane. Zainteresowanie koncertem jest bardzo duże, więc w dniu koncertu biletów w sprzedaży NIE BĘDZIE.

Lipażeszkurwww...

Plum w trasie!

2009-03-31T11:04:00.006+02:00

Foto: arch. zespołu

Heja! Wiosenne trasy rozpoczynają się z rozmachem. Oto rozpiska najbliższych koncertów Plum, na które wyjeżdżają (dosłownie) za chwil parę. Godny uwagi fakt to koncert 19 kwietnia we Wrocławiu, gdzie Adam, Marcin i Rafał zagrają przed legendarnymi świrusami z Butthole Surfers!

W tle tej wiosennej traski pobrzmiewa materiał z przygotowywanej do nagrywania nowej płyty - zapowiada się bardziej noiseowo niż zwykle, momentami czuć w tym materiale iście hardkorowe powiewy - jednak dopóki nowego albumu nie ma, o tym, czy moje wrażenia są do rzeczy, możecie przekonać się tylko podczas koncertów, na które w imieniu chłopaków serdecznie zapraszam. Yo!

31. 03 - Warszawa (Powiększenie) + Niematotamto
01. 04 - Cieszyn (tba)
02. 04 - Praga (cz) (Chapeau)
03. 04 - Koprnivice (cz) (Nora)
04. 04 - Roznov (cz) (Vrah)
05. 04 - Ceskie Budejovice (cz) (Velbloud)
06. 04 - Rosenheim (de) (Aste Kneipe)
07. 04 - Tabor (cz) (tba)
08. 04 - Kraków (Re)

------ przerwa świąteczna ;) ------

15. 04 - Berlin (de) (lokal)
16. 04 - Zielona Góra (tba)
17. 04 - Kalisz (tba)
18. 04 - Ostrzeszów (tba)
19. 04 - Wrocław (Off Club/z: Butthole Surfers) (Klub Bezsenność)
20. 04 - Wołów (stary gramofon)
21. 04 - Bydgoszcz (tba)
22. 04 - Toruń (tba)
24. 04 - Gniezno (tba)
25. 04 - Wronki (karczma bracka)

THE HOUSE OF P L U M

A już niebawem mamy nadzieję przedstawić koncertowe plany MOTHRY, której nowy album DYES od 9 marca oficjalnie miażdży głośniki fanów, natomiast nieoficjalnie już od niemal dwóch miesięcy w nieomal całej Europie (i nie tylko), za sprawą niezwykle płodnych wysiłków rosyjskich piratów, którzy "przedpremierowo" udostępnili ów materiał w sieci.

Mastodon - Crack The Skye - pierwsze słuchanie

2009-03-18T12:55:00.007+01:00

Foto: Jimmy Hubbard, z: www.myspace.com/mastodon

Mastodon - Divinations

Na dniach na stronie MS zespołu pojawiła się w całości do odsłuchania nowa płyta - Crack The Skye. W nagraniach brał m.in. udział gościnnie Scott Kelly (frontman Neurosis pojawia się w tytułowym kawałku Crack The Skye).

Całość składa się z siedmiu utworów i jest w pełni konceptualnym albumem o stopniowo rozrastającej się narracji. Gęste melodie, patetycznie narastające z minuty na minutę kojarzą się niestety z jakąś wycieczką do metalowej Częstochowy (tudzież mistycznie oflagowanej Karelii). Wrażenie to potęgują niestety - powiedzmy szczerze - niezbyt zjawiskowe, a nawet nieznośnie nachalne partie solowe. Nie uświadczymy tu zaskakujących rytmicznych pułapek i zwrotów akcji. Panowie zrezygnowali z matematyki na rzecz epickiego poematu o Yeti oraz demonie Rasputina przedzierającego się przez pęknięte niebiosa. Zdecydowanie brakuje mi tutaj brudnego wokalu Troya Sandersa. Na pierwszym planie Brent Hinds, który momentami miauczy niczym Ozzy Osbourne, co zasadniczo nie jest w jakiś sposób nieprzyjemne, jednak ujmuje całości tego ciemniejszego uroku, z którym mieliśmy do czynienia na poprzednich płytach spółki.

Nie skreślam tej płyty, ale jeszcze długo będę ją przeżuwał. Na razie powrócę chyba jednak do słuchania Leviathana.

Tracklista:

01. Oblivion
02. Divinations
03. Quintessence
04. The Czar
I. Usurper
II. Escape
III. Martyr
IV. Spiral
05. Ghost of Karelia
06. Crack The Skye
07. The Last Baron

A tutaj sobie posłuchajcie.

Powyżej bonusik: Mastodon w swojej sali prób }:=)

Woody Alien w trasie!

2009-03-04T10:13:00.003+01:00

Heja! Woody Alien właśnie startuje we wczesnowiosenną trasę. Sprawdź, czy i Twoje miasto znajduje się na ich celowniku:

5.03 - Toruń [NRD] + Ed Wood
6.03 - Bydgoszcz [Mózg] + George Dorn Screams
9.03 - Warszawa [Powiększenie]
10.03 - Ostrzeszów [Baszta]
11.03 - Kraków [Kawiarnia Naukowa]
12.03 - --- --- --- [zwiedzanie Wawelu po raz 100]
13.03 - Koprivnice (CZ) [Nora Club]
14.03 - Vrchlabi (CZ)
15.03 - Ceskie Budejovice (CZ) [Velbloud Club]
16.03 - Tabor (CZ) + Orion
17.03 - Praga [007] + C
18.03 - Opole [Crossed Pistons]
30.03 - Poznań - [Galeria Arsenał]

Chłopcy całkiem niedawno przyładowali nowym albumem Pee And Poo In My Favorite Loo [2008], który zdążył narobić sporo zamieszania na rodzimym podwórku. Jednak zamiast udać się na spoczynek po promocji tego wydawnictwa, Marcin i Daniel dziarsko ruszyli do studia z jeszcze nowszym materiałem, który może Was całkowicie zaskoczyć - jeszcze bardziej melodyjno-piosenkowy, choć niepozbawiony noiseowej ikry i hardkorowej zadziorności materiał z przygotowywanej właśnie do wydania super-hiper-najnowszej płyty (prawdopodobnie) pod tytułem Microgod zwali Was z nóg.

Jeśliście ciekawi, co też nowego zdziałali na tym jakże wyczynowym dystansie nasi drodzy przyjaciele z WA, uderzajcie na wyżej zaanonsowane koncerty. Polecamy!

Do zoo ;-)

PS.: niebawem również rozpiska wiosennej trasy Plum ---> nowy materiał ---> nowe przygody w nowych miastach ;)

Whaaz up! (Helmet, GVSB) - noty na szybca

2009-02-18T17:12:00.009+01:00

Drodzy obywatele: chwilowy kryzys, jaki zaobserwować można na naszej stronie i po naszej stronie mocy (w domyśle: ciemnej, choć niekoniecznie znowu tak ciemnej...) związany jest z brakiem dostaw internetu do naszej małej alpejskiej wioseczki, gdzie właśnie spędzamy kolejny rok naszej wesołej emerytury. Niemniej jednak pragniemy was gorąco zapewnić, że koncerty odwiedzamy, muzyki słuchamy, notatki robimy i być może już całkiem niebawem powrócimy do dyktatu rutyny, który zadowoli tych miłośników hałasu, którzym zdarza się tu zawitać.

Ostatnimi czasy zdarzyło nam się bywać w wielkim świecie, gdzie widzieliśmy na scenie Page'a Hamiltona z o przynajmniej połowę młodszym od niego, nowym składem Helmet'u (Wrocław, Firlej, 24 stycznia 2009). Koncert był przegenialny, mocny, równy i zajebiście nagłośniony. Trochu materiału z niego krąży już w sieci, zatem uszczkniemy sobie z niego to i owo.

Oto samiuteńki początek (nota bene życzeniowo wynucony przez Adamo w drodze do Wrocławia - pozdrou man! ;-)

Helmet - Swalowing Everything + See You Dead

Petardowy początek, po którym ognie i fajerwerki nie gasły aż do końca tego wieczoru, zwieńczonego w sumie sympatyczną pogadanką w wykonaniu Dicka Awkwarda:

Helmet - Role Model + FBLA II

Kto nie był, niecha pluje sobie w brodę, buty i do łóżka - a co!

Zeszły tydzień przyniósł nam kolejny wspomnieniowy wieczorek, albowiem do poznańskiego Blue Note zajechał wyczekiwany od przeszło 15 lat zespół Girls Against Boys (13/02). Koncert spełnił pokładane w nim głównie sentymentalne nadzieje. Zagrany sprawnie - przynajmniej do pierwszych bisów (She's Lost Control Joy Division został potwornie okaleczony przez pijanego już deczko Scotta McLouda, który bezwładnie jeździł po gryfie, haniebnie rozmijając się z prawdą pierwowzoru), nie był jednak koncertem, który pozostanie na dłużej w mojej pamięci.

W tej chwili ciekawym bardziej nowych kroków Scotta i spółki na poletku pt. Paramount Styles, z którym gościli w Poznaniu pod koniec zeszłego roku.

Totalitarnie rzecz biorąc i niezależnie od gatunkowej różnicy, jaka dzieli oba wspomniane zespoły: 10:5.5 w starciu Helmet vs. Girls Against Boys. In my own terms, of course.

Buziaki.

Mothra: zapowiedź "DYES"

2009-01-11T17:48:00.005+01:00

No, nie mogłem się powstrzymać: opolska Mothra przygotowuje się do promocji swojej drugiej długogrającej płyty - DYES. Album wyjdzie w stajni Selfmadegod Records, z którą niedawno podpisała siarczysty cyrograf.

Do tej pory miałem okazję zapoznać się zaledwie z dwoma kawałkami z tego materiału i momentalnie zostałem przez nie zmieciony za ścianę. Jeden z nich - pt. Grue - jest dostępny na ich majspejsie, o tu: M O T H R A.

Z ręką na sercu stwierdzam, że w tej chwili w Polandzie nie ma drugiego takiego zespołu. Po prostu rewelacja.

Selfmadegod Records

Buziaki, robaki ;)

Phantomsmasher

2008-12-28T21:02:00.034+01:00

Świąteczny czas to okres umiarkowanej radości dla wielu spośród tych, którzy spędzając święta w gronie rodzinnym przyozdabiają swoje choinki wygrzebanymi z szaf trupami gorliwie wpychanych tam przez lata niezałatwionych interesów. Z reguły rodzinnych interesów. Niemniej jednak przez cały ten czas towarzyszy nam również muzyka. Z tej okazji posłuchajmy sobie czegoś, co w tym roku dzięki dziwnemu splotowi okoliczości skojarzyło mi się z gorszącą wszechobecnością Ducha Bożego Narodzenia. Muzyka, na którą składa się idealna moim zdaniem w tych okolicznościach dawka zniechęcenia, agresji, melancholii oraz uczuć, które przy odrobinie dobrej woli można by nazwać pozytywnymi.

James Plotkin to facet, który dla eksperymentalnej muzyki gitarowej i elektronicznej przez ponad dekadę nagrywania, wydawania i remiksowania kawałków innych zespołów zrobił naprawdę dużo. Mam tutaj na myśli "naprawdę dużo". Współpracował z Mickiem Harrisem, doładowując jego Scorna stworzonymi przez siebie partiami gitarowymi, odpowiada za miksy m.in. ISIS, Pelicana, Earth i Sun O))). Nagrał sześć długogrających płyt zawierających eksperymenty z pogranicza grindcore, noise, drone i metalu, a także spłodził przy współpracy takich wariatów jak KK Null, Mark Spybey kilka nieźle odjechanych albumów, które koncepcyjnie sięgają znacznie dalej niż wspomniane gatunki.

W dzisiejszym odcinku Przygód Piekielnego Piotrusia obejrzymy sobie parę rzeczy z projektu Phantomsmasher. Początkowo sprawa nazywała się Atomsmasher i pod tym tytułem ukazała się w 2000 roku płyta dla Hydra Head. Dwa lata później ukazał się album pod tytułem Phantomsmasher nagrany dla Ipecac - wytwórni Mike'a Pattona. Rodzaj muzyki, na którym koncentrują się wysiłki grających tutaj trzech panów (Plotkina wspiera DJ Speedranch na wokalu i Dave Witte na perkusji) określa się mianem cybergrindu lub - hm... - elektronicznego metalu? Muzyka Phantomsmashera nie ma jednak zbyt wiele wspólnego z takimi zespołami, jak Genghis Tron, Trencher czy The Locust. To mieszanina radykalnej elektroniki, psychodelicznie przesterowanego wokalu i momentami niemal punkowych gitar podbitych eterycznie grzechoczącym basem, która początkowo stylistycznie najbardziej kojarzyła się z Fantomasem.

Plotkin pociąga tutaj za wszystkie struny ze spiskową konsekwencją maniaka, który ostatnią dekadę spędził w piwnicy jakiegoś obłędnie rozrywkowego lunaparku. Posłuchałem sobie rzeczy, które udostępnił mi Daniel, zdeklarowany fan tego grania (wielkie dzięki Danny!), i muszę przyznać, że tym trzem gościom udało się wynaleźć niezwykle odporną na formalny paradoks formułę muzyki, która łączy w sobie grindcore'owy ciężar z lotnością, jakiej nie powstydziłaby się w swoich najbardziej odjechanych konceptach Bjoerk (oczywiście dopiero po przeszczepie wątroby Pattona, lewej ręki Dave'a Lombardo i zainstalowaniu toru kręglarskiego zamiast kręgosłupa). Co pozostawiam pod osobistą rozwagę.

Tylko na marginesie wspomnę, że obecnie James Plotkin pracuje nad nowym projektem razem z Aaronem Turnerem (ISIS) & Timem Wyskida (Blind Idiot God). Projekt nazywa się JODIS, zaś nazwa powstającego właśnie albumu to Secret House (przyznam szczerze, że jestem fanem gitary Turnera, dlatego z niecierpliwością oczekuję na ten materiał - tutaj można wysłuchać jednego utworu: Continents - bardzo spokojny, wolny kawałek).

Zatem zapraszam do telewizora. Be good, be nice, drink gasoline with ice.

Phantomsmasher - Thunderspit

Phantomsmasher - Annubis Innertube

Phantomsmasher - podsjfkj pojid poa

Zapraszam na MySpace projektu - bo kawałek Bishop Hoping & Pelvic Thrust...

Site Plotkina: J A M E S P L O T K I N

Smash the Santa!

[btw: ciągle nie mam internetu, więc kolejne odcinki naszej historyjki będą się pojawiać dość nieregularnie - dzisiaj korzystam z maszyny do pisania, którą znalazłem na strychu u brata i, eee, już mi paluchy serdecznie krwawią od tego klepania... Have a fucking good New Year! ]

Smutni chłopcy ładnie pachną

2008-12-12T14:41:00.002+01:00

Oglądam sobie Ligę Mistrzów. Oglądam przerwę w Lidze Mistrzów. A w przerwie lecą sobie reklamy. A w nich piękni chłopcy w otoczeniu zgrabnych dam rozdają autografy, jeżdżą sportowymi samochodami, a ich ręce są szybsze od najszybszego światła w kosmosie. I to jest właśnie różnica między Ianem Curtisem, a jego naśladowcami: kolega Ian dyndając w przeciągu nie pachniał Giorgio Armanim.

LIGHTNING BOLT - the day after...

2008-11-15T01:29:00.011+01:00

Dla tych, którzy z różnych względów nie byli na czwartkowym koncercie LB w Cafe Mięsnej, poniżej pełnometrażowa, aczkolwiek dokumentalna, namiastka nawałnicy, która przewaliła się wczorajszej nocy przez podziemia Poznania i wstrząsnęła tym ciemnym miasteczkiem.

Mimo wcześniejszego zaopatrzenia w stopery, moje uszy nadal krwawią (użyłem tylko jednego z nich i tylko przez pierwsze trzy kawałki - Odyseusz nie byłby zadowolony, pierwszy lepszy neurolog również ;). Po Shellacu i Lightning Bolt jeszcze tylko koncert Oxes mógłby mnie tak rozłożyć na czynniki pierwsze. But... will it ever happen? Koncert LB po prostu wbił nas w ziemię stężeniem chorych decybeli, totalnych melodii i piekielnego jazgotu, jaki ta dwuosobowa maszyneria przy wsparciu ścianki działowej o mocy kilku tysięcy wat wyprodukowała na użytek ludności zgromadzonej tej nocy w piwnicznej koncertowni Mięsnej.

Pomału powracając z podwodnego świata wrażeń słuchowych na planie dzisiejszego dnia, wstąpiłem również na koncert Vialki w Meskalu - kameralnie, spokojnie, matematycznie i folkowo.

Więcej wrażeń już niebawem - w nieco innym medium...

Jutro: D o n C a b a l l e r o [chłopaki z DC wymiękli - koncert odwołany] + P l u m w Bydgoszczy.

(Oczywiście jutro jest już dzisiaj, ale czy to ma większe znaczenie?)

(Nawiasem mówiąc, zeszłotygodniowy koncert oraz impreza urodzinowa Scotta McClouda z Paramount Styles [ nowy projekt frontmana Girls Against Boys, który to zespół zobaczymy zresztą w Polsce w lutym '09] wymagają osobnego ujęcia - ale chyba również już w "innym" medium)

WOODY ALIEN + Masturbator [04/11/08, Cafe Mięsna]

2008-10-31T15:10:00.003+01:00

Już w najbliższy wtorek, 4 listopada, będziecie mogli na żywo zapoznać się z nowym materiałem Woody'ego Aliena. Koncert w Cafe Mięsnej będzie drugim występem chłopaków podczas listopadowej trasy promocyjnej albumu Pee And Poo In My Favorite Loo (więcej info w poprzednim wpisie). Po koncercie będzie można nabyć płyty po okazyjnej cenie 25 złych, a także koszulki w cenie 30 złych.

Tego wieczoru towarzyszyć im będą legendarni konińscy trasherzy z Masturbatora. Zapowiada się mocny gig. Wjazd na teren imprezy: 10 złych. Godzina 20:00.

Dozo!

Woody Alien - nowy album - 07/11/2008

2008-10-13T12:00:00.003+02:00

Nowy album basowo-perkusyjnego duetu Woody Alien to materiał z prawdziwie jazzcore’owym zacięciem. Na tle potężnej perkusyjnej ściany, którą wzniósł tym razem Daniel Szwed (perkusista Mothry i Brown Note; w 2007 roku zastąpił w WA Zbigniewa Jasińskiego), misterne riffy Marcina Piekoszewskiego (Plum, Houdini) prezentują się nad wyraz okazale. Nowe kompozycje w wykonaniu tej spółki sprawiają wrażenie inspirowanych precyzją atomowego zegara. Wśród dziesięciu kawałków, które trafią do waszych odtwarzaczy, znajdują się murowane pewniaki na niezależne listy przebojów: jazzowo rozkręcony Let It Burn / Heartening Feeling, matematycznie melodyjny These Bugs, We Didn’t Catch Anything z nieomal grindcore’ową perkusją, rozbrajająco piosenkowy A Part, czy kawałek Face It z końcówką przywodzącą na myśl wczesne dokonania Today Is The Day. Tytuł nowej produkcji WA, Pee And Poo In My Favorite Loo, trawestuje tytuł wydanego w 2005 roku albumu Piss And Shit And A Diamond of Perception, do którego bezpośrednio nawiązuje również utwór otwierający najnowszy album.

Rejestracji tego wybuchowego materiału dokonano w studiu Electric Eye.

Płyta będzie dostępna w sklepach od 7 listopada.

Woody Alien – Pee And Poo In My Favorite Loo [Gusstaff Records, 2008]

[tracklista]

1. Pee And Poo
2. Bubble [do odsłuchania na MySpace]
3. We Didn’t Catch Anything
4. These Bugs
5. Let It Burn / Heartening Feeling
6. A Part
7. Wash Your Hands Before...
8. Face It
9. Plenty Of Good Things
10. The Stories

[koncerty!]

03/11 - Stary Gramofon, Wołów
04/11 - Cafe Mięsna, Poznań [+ Masturbator]
05/11 - TBA, Wrocław
06/11 - Fabryka, Opole
07/11 - Chateau Club, Praga
08/11 - Face To Face, Kraków
09/11 - Andy Club, Łódź
10/11 - Time Cafe, Warszawa
11/11 - NRD, Toruń [+ Ed Wood]
13/11 - Kisielice, Poznań [+ LIGHTNING BOLT]
13/12 - Karczma Bracka, Wronki

fajnie

2008-10-11T13:38:00.003+02:00

że jeszcze istnieją tu gitarowe zespoły, które potrafią napisać dobry, nośny tekst i nie śpiewają do 16 latek o papeteriach i innych chujach, fajnie, że jeszcze istnieją tu gitarowe zespoły, których można z satysfakcją posłuchać, nie wygłaszając przy tym co minutę zdania w stylu "no fajne jak na Polskę" i chujowo, że ten zespół chyba funkcjonuje na obrzeżach, gdzieś w kleszczach nicości pomiędzy mainstreamem a sceną indie i dobrze, że jest w Polsce jakiś zespół lepszy od Psychocukra, bo by się inaczej mogło chłopakom w głowach do końca poprzewracać i zajebiście brzmi gitara w tym kawałku i dawno żadna piosenka tak mi się nie spodobała (reklamę na playerze mp3 potraktujcie z pogodną dezynwolturą):

Inercja inwencji

2008-09-26T21:38:00.004+02:00

Dzisiaj zamiast pisaniny po prostu kawałek dobrej telewizji. Jeden z moich ulubionych kawałków: Neurosis - Burn [The Eye of Every Storm, 2004].

Załóż palto i zrób salto

2008-09-23T00:17:00.003+02:00

Dobra, niniejszym inaugurujemy festiwal "Białych liści nienawiści". Czekamy na rymowane utwory, które w pogodny sposób opiszą nadejście pory roku, podczas której można być bezkarnie w chujowym nastroju, nie trzeba jechać na żadne głupawe wakacje i należy się przygotować na horrendalnie wysokie rachunki za prąd. Propozycje w formacie wysokobudżetowych filmów w gwiazdorskiej obsadzie przysyłajcie na adres podany w stopce.

Pierwszą pracę nadesłał Bill Evans, ale została zdyskwalifikowana za nieodpowiednią formę przekazu.

G+G: Jucifer

2008-09-20T23:00:00.011+02:00

Niezwykle ostatnio popularna formuła grania w składzie "gitara+gary" [gitara jest coraz częściej elektryczna, choć 10 lat temu zdecydowana większość zespołów korzystała z basu, por. Sabot, Ruins, Belly Button - tych ostatnich na próżno szukać w internecie, owi Francuzi wydali jedną płytę 10 lat temu, pt. "Both", koncertowali nieco w Europie, od tego czasu słuch o nich zaginął] obfituje w zjawiska, dla których życzliwość naszego ucha jest - jak wiadomo nielicznym - nieograniczona. By wymienić kilka najbardziej interesujących ekip mieszczących sie w tej kategorii wagowej, trzeba by wspomnieć o bandzie pt. Tiny Hawks, Hella, Marnie Stern (z którą zresztą współpracuje perkusista Helli), czy Jucifer. W dzisiejszym kąciku "Odds and gods" ci ostatni.

Jucifer - Hennin Hardine

Jucifer wymiata. Melodyjny wokal, brudna, wulgarna gitara [Jaguar to czy Jazzmaster w końcu?], no i ten mocarny pałker. Do tego Amber Valentine jest zajeebiście seksowną laską... Zdecydowanie jeden z najfajniejszych noiserockowych zespołów w takim składzie.

W czerwcu tego roku mieli okazję widzieć ich u siebie na żywo nasi wrocławscy bracia. Przez scenę w Firleju przetoczyło się przy tej okazji piekło w wykonaniu Today Is The Day, które pojawiło się jako gwiazda [zaranna] wieczoru. Nie byliśmy. Jak zawsze zazdrościmy i pozdrawiamy. Buziaki dla całej paki.

Jucifer - Pontius of Palia

Więcej info w macierzystej stajni Jucifer: Relapse Records

[Wyniki meczu grypa kontra reszta świata: Reszta świata nadal dostaje po dupie]

Jak Jezus w radiowozie

2008-09-10T14:19:00.004+02:00

Nie wydaje wam się czasem, że życie jest dziwne? Wprawdzie słowa znanej piosenki Czesia Niemena często znajdują pokrycie w paradokasalnym i chaotycznym kapitale rzeczywistości, którym - jak wiadomo - są zazwyczaj dość dorzecznie prezentujące się nam fakty, jednak w tej chwili mam na myśli coś znacznie dziwniejszego niż dostępna nam codzienność. Wyobraźcie sobie na przykład któregoś dnia w drodze do pracy, że gdzieś nieopodal może znajdować się ktoś, w kogo głowie dzieje się coś takiego:

"Psylocybina" to po pierwsze bardzo ładne słowo, a po drugie przyjemności, których wizualizację znajdziecie również tutaj:

Ech, gdyby tylko ten szalony Anglik robił filmy pełnometrażowe! Terry Gilliam naszych czasów? Myślę, że w naszej animowanej epoce określenie tego w ten sposób nie byłoby zbytnią przesadą.

No dobra, idę do pracy. A wam życzę przyjemności ;)

Weź to kurwa wyłącz, arghhh*

2008-09-10T03:15:00.003+02:00

*tytuł jest specjalnie dla hardkorowych czytelników, żeby nie musieli niepotrzebnie strzępić gardeł, klawiatur i tabulatur, a teraz do rzeczy:

Było to w roku 648 p. n. e. Ukazywała się wtedy drukowana na najprawdziwszym pergaminie wyrabianym z kaszubskich trocin gazeta "Tylko Rock". Recenzje płyt i koncertów pisał w niej niejaki Grzegorz Kszczotek, facet, który miał tę niezwykłą przypadłość, że bezkrytycznie zachwycał się brzmieniami, które w owych czasach potężna masa polskich wysublimowanych słuchaczy kwitowała słowami typu "ej, spierdalaj z tymi pedałami, arghhh, gdzie jest Sepultura?" lub jakoś tak. No.

W każdym razie redaktor Kszczotek napisał wówczas recenzję z festiwalu w Glastonbury, w której rozpływał się nad zespołem Strangelove. O ja, czego tam nie było, jakie porównania tam się nie pojawiały: a to, że Joy Division, a to, że to taki łagodniejszy Tool (ekipa Maynarda wydała wtedy dopiero swoją pierwszą płytę)... Że generalnie rewelacja i bóg wi co.

Nie trzeba było mi dwa razy powtarzać, co nie? Kupiłem płytę pierwszą (jej okładkę zresztą w bezwstydny sposób zerżnął niesławnej pamięci zespół Illusion), kupiłem drugą, a nawet i trzecią, co było przesadą, bo ona już była słaba jak cholera.

Dziś, kiedy sam jestem dziadkiem i zgubiłem zarówno pierwszą jak i drugą płytę (za to ostatniej nikt nie chciał mi podpieprzyć) naszych bohaterów, stwierdzam, że nie był to zespół wybitny. Ale za to miły. Klimaciarski, mógłby ktoś rzec, choć oczywiście na miare klimatów jakie panowały w jednym małym mieście te pareset lat przed narodzinami Brutusa. Słychać tam dużo Suede, słychać dużo The Smith, Joy Division też da się tam znaleźć. Ale o co chodziło Kszczotkowi z tym Toolem to do dziś za Chiny nie moge zrozumieć.

Tak czy owak, dziś, na żywo, prosto z wykopalisk emerytowany redaktor Dan nadaje dla was dwie piosenki zespołu Strangelove.

Have no fear when Charlie M. is near!

2008-09-09T01:06:00.006+02:00

W otchłani internetu pojawiły się kąśliwe pogłoski, jakoby na łamach naszej strony miało dojść do schizmy. Wszystkim tego rodzaju niepopartym faktami domniemaniom mówię zdecydowane i krótkie: nie. Zresztą, zobaczmy, co ma do powiedzenia w tej sprawie długoletni, stały współpracownik naszego serwisu, a zarazem jego rzecznik prasowy, wujek Charlie:

No i wszystko jasne. Śnijcie dalej, gołąbki, święta już tuż tuż.

Z ostatniej płyty: The Melvins

2008-09-06T21:54:00.003+02:00

Dzisiaj właściwie miało być o hip hopie. Ale i tym razem nic z tego. Zawiedzonych czytelników zapraszam za trzy lata. Teraz nadszedł bowiem czas na małe resume w związku z nowym albumem The Melvins: „Nude With Boots”, który ukazał się parę tygodni temu.

The Kicking Machine

W 2006 roku, po rekonfiguracji składu, związanej z odejściem Kevina Rutmanisa, u boku Kinga Buzza Osborne’a i młotorękiego Dale’a Crovera pojawiło się dwóch panów z ciężarowego zespołu Big Business – Jared Warren (bas, wokal) i Coady Willis (perkusja). Powstały w ten sposób kwartet nagrał płytę „(A) Senile Animal” [2006], bardzo ciepło przyjętą przez fanów i prezentującą nowe, potężniejsze oblicze The Melvins. Dość spektakularny efekt zespół osiągnął na koncertach, wykonując zarówno starszy, jak i ten całkiem nowy materiał na dwóch zestawach perkusyjnych. Ponoć wrażenie jest piorunujące. Na obu nagranych w ten sposób płytach niestety nie możemy w pełni docenić tego konceptu, ponieważ ilość dodatkowych akcentów raczej nie przykuwa na dłużej naszej uwagi. Tu i ówdzie przeplatają się jakieś podbijane krzyżowo przejścia, jednak dla samego brzmienia Melvinsów zdecydowanie większe znaczenie ma głos Jareda, który swoimi epickimi zaśpiewami dość często wysuwa się na pierwszy plan, przyćmiewając nieco samego Króla. Przyznam szczerze, że słuchając obu płyt odczuwam w związku z tym pewien niedosyt, ponieważ włączając The Melvins wolałbym jednak posłuchać drapieżnego głosu Buzza. Być może gdyby ten ostatni dołączył do Big Business szanse byłyby wyrównane, choć nie przypuszczam, żeby miało dojść do tego rodzaju fuzji. Wokal Jareda jest, jak na mój gust, nieco zbyt epicki i harmonijny, co po jakimś czasie bywa dość nużące (doświadczyłem tego słuchając rewelacyjnej skądinąd płyty „Here Comes The Waterworks”, wokalnie aż skrzącej się od tytułowych wodotrysków).

Niemniej jednak „Nude With Boots” to jedna z lepszych płyt w dorobku Melwinów. Słychać tutaj echa starszych dokonań (jak np. w przypadku kawałka „Dies Iraea”, będącego czymś w rodzaju pastiszu spaghetti westernowych konstrukcji Ennio Morricone, czy ultraciężki, klasycznie stonerowy „The Savage Hippie”).

The Savage Hippie

Moje prywatne hity z tego albumu to jednak szybki rockendrollowy kawałek „Suicide In Progress” z przebojowym riffem, tradycyjnie złamanym wolnym przejściem, w którym słychać wreszcie samego Buzza, oraz zdecydowanie najfajniesza rzecz z zajebistym riffem w stylu nagrań z okresu słynnego albumu „Houdini”, pt. „The Smiling Cobra”.

The Smiling Cobra

Tutaj również możemy się nacieszyć wokalizami Kinga, podczas gdy Jared zaledwie dośpiewuje jakieś kontury w tle. Dla mnie sekcyjne i gitarowe numero uno tego albumu. Natomiast tytułowy „Nude With Boots” został uszyty jakby na zamówienie współczesnych kierowców ciężarówek, którzy z podkręconym wąsem przedzierają się przez pustynne rewiry Nevady w swoich szesnastokołowych potworach. Skoczna gitara, na wokalu znowu pełno Jareda, a do tego bas spacerujący ze swobodą rozbawionego gekona na amfetaminie w kadrze wspomnienia jakiegoś autostopowicza z wesołych lat siedemdziesiątych.

Nude With Boots

Reasumując to skromne sprawozdanie, płyta jest zdecydowanie godna polecenia, jednak nie z uwagi na zapoznaną już markę, lecz bardziej ze względu na pewien nowy kierunek, który zainicjowało połączenie z ekipą Big Business. W odróżnieniu od poprzedniego albumu nagranego w tym składzie, „Nude With Boots” jest materiałem bardziej zróżnicowanym, co budzi pewne nadzieje związane z – być może – przyszłymi eksperymentami, które mogłyby na tym podłożu się pojawić. O ile „(A) Senile Animal” można potraktować jako docieranie się składu w nowych warunkach, o tyle w przypadku „Nude With Boots” mamy już do czynienia ze wspólną wycieczką na poligon, pod osłoną ciemności dobrze nam już znanych z poprzednich ekranizacji życia i twórczości tej jakże zabawowej drużyny. Parafrazując i kontaminując zarazem: nago, lecz w butach, boso, choć w ostrogach.

Newsy z placu boju

Oficjal De Melwins

MySpace

The Melvins Ipecac Page

Czarci Mozarci Alkoholików

2008-09-04T17:30:00.004+02:00

Zanim przejdę do sedna tarczy, najpierw historia osobista. Dawno temu, podczas jednego z pobytów w zagranicznym mieście, przeczytałem w tamtejszym weekendowym poradniku "Jak zabić nudę" o koncercie zespołu Tindersticks. Niby się akurat wyjątkowo nie nudziłem ale wsiadłem w kolejkę podziemną i udałem się na anonsowane miejsce zdarzenia.

Kiedy już zamierzałem zakupić bilet wstępu, potężny czarnoskóry ochroniarz zażądał ode mnie, bym się wylegitymował. Uczyniłem zadość jego stanowczej prośbie i tym samym pozbawiłem się możliwości uczestnictwa w koncercie. Bo byłem za mały, za młody, za głupi. Tak, oto ludzka tragedia: kiedy byłem młody, wyglądałem za młodo, kiedy jestem stary, wyglądam za staro. "Los człowieka", Szołochow. Anyway.

Z zespołem Tindersticks sprawa jest dziwna. Na zdrowy rozum, w Polsce, kraju, który uwielbia Nicka Cave'a i Leonarda Cohena, powinni być popularni jak jasna cholera. A nie są. To taki specyficznie nadwiślański paradoks: tubylcy kochają Cohena i Waitsa ale już Dylana nie za bardzo, ubóstwiają Cave'a ale za to Tindersticks właściwie nie znają. Jak to wyjaśnić? Nie wiem, więc nie będę próbował.

Nie da się ukryć, że Tindersticks poruszają się w podobnych obszarach estetycznych co kolega Nick i jego ziomale z The Bad Seeds. Kiedy jednak ci drudzy mrugają do słuchacza porozumiewawczo opowiadając zazwyczaj mroczne ale jednak dość teatralne historie o mordercach, schizofrenikach, itepe, itede, to Stuart Staples i jego koledzy z Nottingham są do bólu poważni i sentymentalni. Gdybyśmy chcieli trochę poprzesadzać, powiedzielibyśmy, że są wręcz rozdzierający.

To co proponują opisywani panowie to idealne symfonie dla alkoholików. Powolne, snujące się piosenki przedzierające się przez gęstą atmosferę, bóle brzucha, amplitudy nastrojów od zbytniego uspokojenia do histerii, od bezsensownych nadziej do absurdalnych rozpaczy.

No, to przed państwem zespół Tindersticks i ich romantyczne, melancholijne miraże po dwóch szklankach brandy. Enjoy. Oraz na zdrowie rzecz jasna. Siup:

Aha. Jeśli chcecie kupić sobie jedną płytę Tindersticks, to zdecydowanie polecam "Curtains". Rusza.

Z kraju i ze świata

2008-09-03T23:24:00.005+02:00

I
Sceny z życia polskiego rynku muzycznego

Scena pierwsza

Szef Niezależnej Wytwórni: - Dobra chłopaki, no zajebiście gracie, to tak, robimy taki deal, że wchodzicie do zajebistego studia, nie, nagrywacie ep-kę, no i potem przymierzamy się do płyty. Za studio my płacimy, więc się nie musicie przejmować.
Chłopaki: - Suuuper.

(kilka miesięcy później)

Szef Niezależnej Wytwórni: - No, co jest chłopaki, kurwa, kiedy mi w końcu oddacie ten tysiąc złotych za studio? Już nie mogę dłużej czekać.
Chłopaki: (mdleją)

scena druga

Popularny Prezenter Radia Ogólnopolskiego: No cześć, tu Popularny Prezenter Radia Ogólnopolskiego mówi. Słyszałem, że nagrywacie Ep-kę chłopaki...
Jeden z chłopaków: - Owszem, nagrywamy.
Popularny Prezenter Radia Ogólnopolskiego: - Podobno chcecie nagrać bardziej rozbudowane, dłuższe kawałki?
Jeden z chłopaków: - Ehm.
Popularny Prezenter Radia Ogólnopolskiego: - No to wszystko super, chłopaki, naprawdę fajnie ale ja akurat potrzebuję do audycji teraz, wiecie, krótszych, rockowych kawałków, więc najlepiej zapomnijcie o tym, co sobie wymyśliliście i zmieńcie koncepcję na moją, to będziemy was grali. To co, umowa stoi?
Jeden z chłopaków: No raczej nie za bardzo chyba.
Popularny Prezenter Radia Ogólnopolskiego: - (obrażony) Aha... No to, namyślcie się, a ja jeszcze za jakiś czas się do was odezwę.
Chór: - Nie odezwał się

Kurtyna

Dobra, będzie wojna. Biorąc pod uwagę, że przed inwazją na Irak amerykański przemysł rozrywkowy wypuścił w chuj i trochę gier o dzielnych chłopcach spod gwiaździstego sztandaru, co swoimi bazookami rozpieprzają w drobny mak złych i dzikich Arabów, to następnym celem będzie Wenezuela. Zresztą przeczytajcie sami.
Śledząc konwencję Partii Republikańskiej, gdzie rozhisteryzowany tłum skanduje "Juesej, juesej" (dokładnie jak na meczu koszykówki) oglądając filmy, na których amerykańscy żołnierze robią w realu to wszystko, co jeszcze niedawno robili we wspomnianych wyżej grach, zaczynam się naprawdę lekko bać.

III

Żeby nie było. Słyszeliście już o komentatorze sportowym wenezuelskiej telewizji publicznej, który o paredziesiąt lat przedłużył życie Adolfa Hitlera? Jeśli nie:

Ten Hitler to jeszce pewnie zdążył założyć w 1972 tajną placówkę zwaną Fraunhofer Institut fuer Informations und Datenverifikation. Jak sądzisz Cze? :)

PS. Polska płyta roku nadchodzi

cisza nocna

2008-08-21T02:47:00.000+02:00

dość tych hałasów do jasnej anielki!

Piosenki bez słów

2008-08-20T00:17:00.002+02:00

Pelican MS
Pelican Official Page

Tak się bawią w Iraku

2008-08-12T22:31:00.000+02:00

Rzeczy, które wiszą w powietrzu

2008-08-11T22:51:00.006+02:00

Wśród rzeczy, które wiszą w powietrzu wyróżniamy samoloty, jabłka i zbliżający się koniec sezonu ogórkowego. W związku z tym oto chaotycznie wycelowana w was garść newsów.

Jesień zapowiada się bardzo interesująco, ponieważ pojawi się nowa płyta Woody'ego Aliena. Marcin Piekoszewski i Daniel Szwed zmontowali ekstra materiał, który wielu ludziom z pewnością sprawi mnóstwo radochy. Będzie melodyjnie, będzie jazzcore'owo, będzie również - jak zawsze - z wykopem, czyli, jak to mówią w stolicy - materiał ze szwungiem. Czekamy niecierpliwie na płytę oraz trasę koncertową.

Nie mniej intrygujące wieści dochodzą z drugiego zespołu, w którym udziela się Daniel - chodzi o opolską kapelę Mothra, czyli brutalnie matematyczny 'healing & easylistening' hardcore. W 2006 roku zespół debiutował albumem Planet Decibelian [Red Swallow], po wysłuchaniu którego zapaliła mi się szyszynka. Poniżej dwa klipy z tej płyty, drugi niemal spod igły, albowiem debiutował w sieci nie dalej jak w ubiegłym tygodniu. Pierwszy klip zaliczam do prywatnej kategorii najbardziej zajebistych i najzabawniejszych klipów metalowych ever seen.

Mothra - Technological Death

Mothra - Death Walks Slowly

Prawda, że ładne? Ściskamy kciuki za nowy ładunek i czekamy na koncerty.

Z nowych nowości jeszcze ciekawostka w kategorii Wiecznego Powrotu: reaktywował się Snapcase, o którym już wspominałem. Obecnie znowu nieco koncertują. Europe not included.

W styczniu nowa płyta Mastodona! 19 listopada panowie zagrają w berlińskiej Columbiahalle. Blisko, coraz bliżej.

No i czy trzeba jeszcze komuś mówić? The Melvins wydali nową płytę - Nude With Boots. Jeszcze nówka-nie-śmigana, ale to tylko kwestia czasu... Ha!

Muzyka, która zmęczy twoje nerwy

2008-08-07T22:19:00.010+02:00

Dobrze jest od czasu do czasu wystawić się na działanie jakichś ekstremalnych bodźców. Latem niektórzy zwiedzają plaże i smażą prywatnego raka, inni natomiast siedzą w knajpach i zasysają toksyczne błoto ze szkła, które serwuje im demoniczny barman z jednym okiem na Sycylii, drugim w piekle, trzecim zaś w szufladzie XVII-wiecznego sekretarzyka skradzionego z hiszpańskiej korwety, a także z tatuażem zdobiącym ramiona i część twarzy, na którym jakiś zamaskowany luchadore miażdży w objęciach płonącą ciężarówkę z transportem przerażonego drobiu (been there, seen that). Można również zostać w domu i posprzątać łazienkę. Albo przynajmniej włączyć sobie jedną z sześciu płyt His Hero Is Gone.

Ten crust-grind-core'owy zespół powstał w 1995 roku, zaś zamknął swoją intensywną karierę cztery lata później, pozostawiając po sobie spaloną ziemię, wyludnione miasta i nerwy słuchaczy poszarpane jak horyzont po nalocie na Hiroszimę. Wszystko to za sprawą niebywale żywiołowych i nieprzyzwoicie ciężkich sześciu albumów oraz całej masy spontanicznie ogłuszających koncertów. Ich muzyka jest wypadkową crust punka, hardcore i grind metalu, a wśród zespołów, które z automatu nasuwają się na myśl z uwagi na ich głębokie harmoniczne pokrewieństwo, jednym tchem można wymienić wczesne nagrania Neurosis, Napalm Death, Isis (z okresu Red Sea np.), a nawet (!) Godflesh.

Nie można odmówić tej muzyce siły sprawczej: wysłuchanie jednego albumu HHIG w jednym ciągu potrafi przemienić człowieka (jak również jego psa lub inne zwierzę towarzyszące) w bełkoczącą i pozbawioną tożsamości kreskówkę. Surowa perkusja napędzająca to gitarowe mięso mogłaby zerwać skórę z twarzy niejednemu zatwardziałemu akrobacie, który w weekendy tańczy sobie ze swoimi kościstymi przyjaciółmi przy dźwiękach Atreyu, AFI czy innego przytulnego grania, które ostatnio dominuje na lokalnych softcore'owych dyskotekach [ta umiarkowana złośliwość bierze się z dzisiejszej obserwacji poczynionej w drodze z pracy, kiedy to jakiś emocjonalnie ufryzowany młodzieniec, cokolwiek chuderlawy i ze spojrzeniem posępnego królika na chińskich bateriach, wytatuowany w charakterystyczne inicjały HC - po jednej literce na łokieć - najwyraźniej znużony zajął miejsce siedzące, które uprzednio wypatrzył był swoim przenikliwym hardcore'owym spojrzeniem; strwożony, potulnie usunąłem się jakiś kilometr w głąb pojazdu, aby nie doświadczać zanadto bliskości tej parującej z siedzenia grozy, wszak nerwy osłabiam nieco cięższymi środkami, prawie już emerytowany i wyblakły jak tapeta recepcji bułgarskiego ośrodka wczasowego (jednakowoż, proszę uprzejmie zauważyć, bez kompromitujących tatuaży)]. Reasumując: z błyskotliwym mariażem wspomnianych technologii gitarowo-perkusyjnych możecie się Państwo bezpośrednio zderzyć na stronie tej lub tamtej. Swoją drogą serwis epitonic.com jest naprawdę godnym polecenia źródłem na temat muzyki dawnej, nie tak bardzo dawnej, o świeżości starej kanapki z szynką, takiej nieco zakurzonej lub jaśniejącej całkiem okazyjną nowością. Polecam. Naprawdę. Ruchomy obrazek:

His Hero Is Gone - The Garden

A teraz słów parę na temat zespołu, który powstał na gruzach HHIG. Po zakończeniu działalności pojedyncze cząstki, tworzące uprzednio energię HHIG na chwilę uleciały w przestrzeń, po czym połączyły się za sprawą wokalisty i gitarzysty Todda Burdette w już nieco innej konstelacji pod nazwą Tragedy. Zespół ten znany jest już przede wszystkim fanom cięższego hardcore punka z takich nagrań jak: Tragedy [2000], Vengeance [2002], czy Nerve Damage [2006]. Ciężarowo i sprawnie jak przeciwpancerna amunicja, muzyka Tragedy przedziera się przez systemy nerwowe oddanych fanów na całej planecie. Nie brak w niej porywających akcentów epickich (tutaj drodzy Czytelnicy zapewne zauważą, że nieuchronnie osuwam się w oksymoron), wzniecających ogień we krwi zamaszystych wejść, przy rezygnacji jednakże z tak popularnych wśród wielu innych postmodernistycznie zorientowanych zespołów, breakdown'ów, czyli posępnych tąpnięć pod koniec każdego utworu. W rozkładzie procentowym mamy tutaj jakieś 50% punka i 45% hardkora i jakieś 5% naleciałości grindmetalowych. Sympatico. Nacieszcie swoje uszy - w miarę możliwości również swoich sąsiadów - tymi oto poglądowymi próbkami. Obrazek? Czemu nie:

Tragedy - No Words

Proszę sobie także odwiedzić stronę z fajnymi płytami: Feral Ward.

Cheers!

Re: kolekcje

2008-08-06T23:23:00.006+02:00

Podobno tuż przed zakończeniem II Wojny Światowej Adolf Hitler otworzył fabrykę dmuchanych sex-lalek. Niewątpliwie intrygujący zamysł inwestycyjny fuehrera zniweczyły jednakże alianckie bombardowania Drezna, w rezultacie czego palma pionierstwa na gruncie tego interesu przypadła komu innemu. Tak czy owak morał z tej opowiastki taki, że niektóre wcześniejsze inwestycje mogą w najbardziej nieoczekiwanym momencie zrzucić (tutaj zupełnie dosłownie) swój nieprzyjazny cień na kolejne pomysły. Wyobrażacie sobie rzeczywistość, w której Niemcy wygrywają wojnę a europejskie rynki zalewa oficjalna marka A. H. sygnująca erotyczne akcesoria dla samotnych weteranów? W nieco bardziej rozwinięty sposób świat po wygranej państw Osi Zła opisywał swego czasu Philip K. Dick w Człowieku z wysokiego zamku, a już kompletnie odrealniony i zakulisowy przebieg samej wojny przedstawił Thomas Pynchon w Tęczy grawitacji. I wtedy, na myśl o tym wszystkim, przypomniałem sobie o paru rzeczach, które miałem dzisiaj zrobić, choć w ogóle nie wiążą się one z następnym zdaniem. Ponieważ w następnym zdaniu:

tematem dzisiejszego kazania będzie kilka utworów, które w ten czy inny sposób związano z wojną. Na początek przyjrzyjmy się temu oto obrazkowi do prześwietnego utworu legendarnego zespołu Minutemen:

Minutemen - This Ain't No Picnic

A oto żywa legenda brutalnego free jazzu - chicagowskie trio The Flying Luttenbachers z przejmującym obrazem nuklearnej zagłady w tle:

The Flying Luttenbachers - Trauma

A tutaj mamy z kolei zespół, którego nazwa przyśniła mi się w odległych czasach na użytek innego zespołu. Niestety ci tutaj byli szybsi, starsi i najwidoczniej bardziej doświadczeni. A do tego popełnili ten bezbłędnie obłędny klip:

Angry Samoans - Time Has Come

Pamiętacie War Pigs Black Sabbath? A kower tego kawałka w wykonaniu Faith No More? Ktoś zmontował do niego taki obrazek:

Faith No More - War Pigs (Black Sabbath cover)

Nie może tutaj przecież zabraknąć również jednego z moich ulubionych zespołów (ha!) .Oto nieoficjalny klip:

Tool - Vicarious (unofficial)

Tutaj natomiast oficjalny, nieco przyjemniejszy:

Tool - Vicarious

Kiedyś kompletnie zgłupiałem na punkcie tej kapeli. Jeden z lepszych teledysków, jakie kiedykolwiek widziałem. I ten głos, aj...

Otep - Warhead

Na koniec utwór klasyczny z absolutnie niezniszczalnym Henrym Rollinsem:

Black Flag - My War

Peace out.

[ps: Lightning Bolt - Kisielice, Poznań, 13 listopada 2008 ;)]

Surprise, you're dead!

2008-08-04T02:37:00.003+02:00

Lightning Bolt w Europie

2008-07-25T17:17:00.008+02:00

Po prostu nie mogłem się powstrzymać:

Gdyby goście z Toola nie byli tak okropnymi ciotami i wyrzucili zawodzącego kikowca, może udało by im się zobaczyć przez dziurkę od klucza jak Lightning Bolt stroją swoje instrumenty.

(Borys Dejnarowicz, rec. z płyty Lightning Bolt, porcys.pl, 2003)

Ta błyskotliwa, rzucona jakby mimochodem, uwaga rozłożyła mnie na podzespoły. Jakkolwiek zestawienie w jednym zdaniu LB i Tool zdaje się być, delikatnie rzecz ujmując, nieco abstrakcyjne, nie można jego autorowi odmówić poczucia humoru. Wszak nie ma to, jak zgrabna hiperbola.

A tak zupełnie na serio: Lightning Bolt jesienią trafi wreszcie na trasę do Europy. Razem z Shellac, Les Savy Fav, OM, Wooden Shjips i Pissed Jeans zagrają 31 października w londyńskim Forum. Nawiasem mówiąc 31 lipca we wspomnianym Forum zagra również Mudhoney, ha! Dla zainteresowanych rozpiska na stronie All Tomorrow’s Parties.

Listopad będzie już bardziej kontynentalny. Być może z tej okazji LB trafią również do Polski – być może nawet do Poznania [ale ciii...].

Myspace LB

Pełnometrażowy film dokumentalny o życiu i twórczości Briana Gibsona (bas) & Briana Chippendale'a (perk.).

Enjoy!

W kwestii niepowodzeń

2008-07-24T23:54:00.006+02:00

Już od pewnego czasu nosiłem się z zamiarem skreślenia paru słów na temat jednego z najbardziej zasłużonych - a przy tym całkowicie niezasłużenie drugoplanowych - amerykańskich zespołów lat dziewięćdziesiątych. Być może jakaś przewrotna ironia związana z jego nazwą sprawiła, że pamięć o jego dokonaniach uległa częściowemu zatarciu; być może zadecydował o tym fakt, iż jego dyskografia zawiera zaledwie trzy pozycje - kto wie. Zespół nazywał się Failure.

Na wstępie godne odnotowania wydaje się to, iż ich pierwszy album – Comfort [1992] – wyprodukowany został przez osławionego Steve’a Albiniego, choć efekty tej współpracy nie przypadły zbytnio do gustu muzykom Failure. Retrospektywnie rzecz ujmując, charakterystyczne chropowate brzmienie gitar oraz wysuniętej na pierwszy plan sekcji rytmicznej rzeczywiście nie pasuje do stylistyki, którą zespół wypracował już na następnej płycie – Magnified [1994]. Kolejne nagrania były bardziej zwarte w sobie, a gitary nabrały masy, przy której kawałki z pierwszego albumu brzmią cokolwiek anorektycznie. Produkcyjne szlify Albiniego w tym specyficznym przypadku mogły wydawać się niewłaściwie zaadresowane, choć mimo upływu czasu wielu rzeczy z debiutanckiego materiału wciąż słucha się z przyjemnością. O ile jednak Comfort, mimo wokalu Kena Andrewsa, momentami przywodzi na myśl niektóre rzeczy z okolic posthardcore-owego Waszyngtonu, Magnified i Fantastic Planet [1996] wyjeżdżają w rejony znacznie oddalone od tak zdefiniowanej alternatywy. Z początku lekko metalizujące gitary i zredukowana rytmika przywodzi na myśl nieco późniejszy Helmet [kawałek otwierający Magnified - Let It Drip], jednak zanim zdążymy przyzwyczaić się do tej myśli mamy już rewelacyjny bas i melodyjne towarzystwo wokalu Andrewsa w Moth. Natomiast tytułowy kawałek Magnified to petarda w skali 1:1.

Muzyka Failure to nieco melancholijne i całkowicie podporządkowane piosenkowej logice granie, któremu patronują rozmaite egzystencjalne wzloty i upadki przyjemnie inscenizowane w tekstach Andrewsa. Dobrym przykładem może być choćby kawałek Undone, zilustrowany nieco zawadiackim klipem [zwłaszcza to dewastowanie samochodu]. W kategorii piosenek miłosnych zupełnie niezależne miejsce zajmuje natomiast kawałek Stuck On You z płyty Fantastic Planet, dokumentujący bezsprzecznie obsesyjne podejście do tematu rozmów telefonicznych. Możecie się zapoznać również z fragmentem audycji z radio w San Diego – nagranego na wideo, w którym Ken na życzenie prowadzącego instruuje, jak można ten kawałek zagrać.

W swojej niezbyt długiej, aczkolwiek konstruktywnej historii Failure zaliczyło m.in. trasę z Tool. Maynard do dzisiaj przyznaje się do fascynacji ich nagraniami, a nawet zaprosił ich gitarzystę, Troy’a Van Leeuwena, do wspólnego grania w A Perfect Circle. Jeśli nagrania APC przypadły komuś do gustu ze względu na specyfikę ich brzmienia, mnóstwo proto-perfekt-cyrklowych akcentów z pewnością rozpozna w kawałkach Failure [nota bene utwór A Nurse Who Loved Me z Thirteen Step APC pochodzi z ostatniej płyty Failure].

Przyjemności.

PS: Właściwie idealnym tytułem dla tego wpisu byłby: Elegancka porażka, lecz z uwagi na to, że jest on już zarezerwowany dla programu, który wydarza się w innym czasie i przestrzeni, pozostaniemy przy pozdrowieniach dla jego realizatorów.

Jedz jogurt, słuchaj The Oxes

2008-07-22T21:56:00.012+02:00

Nie pękaj, kliknij w obrazek.

Przez kuchenne okno wpada miękkie światło lipcowego poranka. Albo inaczej: pod koniec dorocznego zlotu miłośników amatorskiej poezji pornograficznej, podczas uroczystej kolacji w hotelu Eden przy Rembrandt Square w Hadze, pewien brunet kieruje się na środek okazałej sali restauracyjnej i z niewielkiego notesu odczytuje na głos następujące słowa:

„Do pewnych prawd mamy wyłącznie instrumentalny stosunek. Prawdy bolesne pozbawiają nas intymności w świetle tego, co zwykliśmy uważać za fakty. Inne odkrywają przed nami daremność ludzkich pragnień, którym odtąd przyglądamy się wyłącznie z bezcielesnym zainteresowaniem”.

Jego niderlandzki jest nienaganny, lecz odczytane słowa wzbudzają pewne zdumienie. Umiarkowany aplauz, który towarzyszy mu podczas drogi do toalety sprawia, że na jego twarzy pojawia się zagadkowy uśmiech. Ukradkiem opuszcza budynek i chwilę później zajmuje miejsce w taksówce, która kieruje się na lotnisko.

Trzy dni później opowiada o całej sytuacji przyjaciołom podczas wieczoru, który spędzają wspólnie w niewielkiej chińskiej knajpce przy East Belvedere w Baltimore z okazji jego dwudziestych siódmych urodzin. Przyjaciele zanoszą się tubalnym śmiechem, który słychać również po drugiej stronie ulicy. Ktoś trzaska drzwiami.

Sgt. Beck's Lonely Tunes Club Band

2008-07-14T13:30:00.007+02:00

Pamiętacie? Swój efektowny oficjalny debiut - "Mellow Gold" - pan Beck Hansen zdetonował akurat w chwili, gdy na spektakularny strzał do własnej bramki zdecydował się niejaki Kurt Cobain. Panu Beckowi ta wystrzałowa koincydencja raczej nie zaszkodziła. Wręcz przeciwnie. Bo post mortem przyszła pora na post grunge.

Tak więc w tajemniczy - acz naukowo rozpoznany i opisany - sposób, chłopak w kraciastej flanelowej koszuli z lekko rozstrojoną gitarą pod pachą, śpiewający "I'm a loser baby, so why don't you kill me?", idealnie zgrywał się z wielką traumą po odejściu papieża grungu [śmiech z taśmy, oklaski - przyp. scen.]. Przynajmniej ja, zapewniam szanownych państwa, rozpaczałem wtedy nieustannie po tej bolesnej stracie, a płyta Becka podobała mi się o tyle, o ile niektóre piosenki na niej zawarte podobne były do kawałków na "Unplugged in New York". Ot na przykład ta:

Później Mr. Hansen udowodnił, że, jako się rzekło, raczej więcej ma wspólnego z Zygmuntem Baumanem niż z Kurtem Cobainem [szum na widowni, spontaniczne oklaski - przyp. scen.] i nagrał genialny album "Odelay" (który swoją drogą był jednym z ostatnich albumów, jakie kupiłem sobie w wersji kasetowej) z wystrzałową pieśnią tą (tu w równie kosmicznej - co studyjna hip hopowo sonic youthowa - wersji live):

Po tym albumie straciłem kolegę Becka z oczu. Kojarzę co prawda niezłą piosenkę z soundtracka do filmu "A Life Less Ordinary" ale to wszystko.

Teraz, ponad dekadę po ukazaniu się "Odelay", Beck znów wydał płytę, która rzuciła mnie na kolana, płytę tak zadziwiającą jak tylko on potrafi nagrać. Rzecz nazywa się "Modern Guilt" i gdyby żył inżynier Mamoń niechybnie zostałby przez nią wpędzony do grobu (przyczyna śmierci: apopleksja z nadmiaru znanych motywów muzycznych do przetrawienia w ciągu 45 minut - przyp. lek. med.). Bo na tym krążku prawie każda piosenka z czymś się kojarzy. Beck pozbierał porozrzucane niedbale przez rozmaite listy przebojów (od alternatywnych do popowych) fragmenty współczesnych hitów i nagrał z nich zupełnie niekomercyjną, pozbawioną fajerwerków płytę, rzecz zadziwiająco spójną jak na tworzywo, z którego powstała. Beckowi udało się stworzyć zbiór piosenek zbudowanych ze współczesnych części, a jednak w jakiś dziwny i nieodgadniony sposób nieodparcie kojarzący się z wczesnym... Bobem Dylanem, bądź szerzej z amerykańskim folkiem. Brzmi zawile? No brzmi. Ale posłuchajcie sami.

Czyż piosenka tytułowa (poniżej) nie kojarzy wam się mocno z tym kawałkiem zespołu Dandy Warhols?

A czy ten kawałek nie przypomina wam pewnego znanego utworu grupy Outcast?

Wreszcie, czy nie słychać tu aby Mercury Rev?

A więc tak: mamy Dandy Warhols, Outcast, Mercury Rev i wiele, wiele innych, a jednocześnie ta płyta cały czas pozostaje cholernie spójna, wciągająca, uzależniająca. Prawdziwy majstersztyk, jak to się drzewiej mówiło. To ja idę słuchać.

PS. Korzystając z okazji chciałbym napomknąć, że jeśli chodzi o nasz ulubiony serial "W kręgu laptopów", to nadchodzą odcinki bardziej pogodne, o czym możecie przeczytać tu.

PS2. Wiedzieliście, że określenie "Maradona Karpat" to antonomazja?

Wesoły poniedziałek

2008-07-07T07:38:00.004+02:00

A poniedziałkowym rankiem wesołe poniedziałkowe gazety, w których weseli dziennikarze opisują wesołe sytuacje, jakie napotkali podczas swojej wesołej pracy. Wśród tej ogólnej wesołości dziś po raz kolejny złapałem się na tym, że zaczynam od czasu do czasu doceniać rząd Donalda Tuska (choć wciąż w to nie wierzę).

Po tym jak nad wyraz przytomne (do tej pory) zachowanie wzmiankowanej wyżej grupy w sprawie tzw. tarczy antyrakietowej przyjąłem z umiarkowaną aprobatą :), dziś zapałałem ogromną sympatią do pani rzecznik Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. A wszystko to za sprawą tego tekstu w Gazecie Wyborczej (w którym oczywiście znajdujemy symptomatyczny, jak się za chwilę okaże, błąd i zamiast polityki społecznej "GW" powołuje do życia ministerstwo "opieki społecznej" (sic!))

Pani redaktor Aleksandra Pezda myślała zapewne, że przeprowadzona przez nią rozmowa jest tak kuriozalna, że per se ośmiesza dokumentnie panią rzecznik. Tymczasem jest zupełnie odwrotnie: ten quasi wywiad świadczy o Bożenie Diaby jak najlepiej (pokazuje, że została ona rzecznikiem odpowiedniego ministerstwa), natomiast dużo gorzej wypada w nim Aleksandra Pezda.

Czego możemy się bowiem, po chwili zastanowienia, dowiedzieć o poglądach pani redaktor? Ano, po pierwsze, że prawo pracy to według niej idiotyczny wymysł, a jego łamanie jest słuszne i chwalebne (ach ten wzywający do gromkiego oburzenia i ironicznego uśmiechu tytuł "Pracowaliście w piątkowe popołudnie? To przeczytajcie"). Po drugie, jak wynika z kontekstu, według redaktor Pezdy ten, kto uważa, iż należy przestrzegać 40 godzinnego tygodnia pracy (czyli w tym wypadku pani rzecznik Diaby) jest idiotą godnym wyśmiania. Po trzecie zaś, urzędnik to, według dziennikarki, cholerny darmozjad, który marnuje pieniądze podatników, przestrzegając prawa i odmawiając wykorzystywania swoich pracowników.

Cóż, pani Pezdzie gratulujemy poglądów, "Gazetę" jak zwykle namawiamy, by zmieniła nazwę na "Gazeta Wyborcza im. Miltona Friedmana" (lepsze byłoby "Chicago Tribune", no ale ten tytuł jest już zajęty), a Państwu mamy zaszczyt przedstawić piosenkę, która jest chyba najlepszym możliwym komentarzem do tej historii. No to lu:

z cyklu: słowa na sobotę

2008-07-05T06:42:00.002+02:00

Słowa mówione:

Słowa śpiewane:

z cyklu: the future is unwritten

2008-07-02T03:38:00.000+02:00

Hajle Silesia

2008-06-22T22:58:00.003+02:00

"Kliknij w obrazek" - szepnął Szatan.

Niepokorna Brytania

2008-06-17T01:16:00.007+02:00

Wiele już argumentów przytoczono na rzecz tzw. muzyki z Wysp. Jednak argumenty te „zrazu i zwykle” dotyczyły muzyki, która – najoględniej ujmując – piszącemu te słowa jest obca. Zatem pomińmy te mainstreamowo „wyspiarskie” konotacje zasadniczym milczeniem. W dzisiejszym odcinku dokonamy dyskretnej rewizji tego pseudo-pomnikowego określenia.

The Who (1964)

Jeden z najbardziej rewolucyjnych zespołów wszechczasów, bez którego trudno by mówić dzisiaj o punk rocku, czy wielu innych kapelach z punk rockiem niezwiązanych, aczkolwiek wskazujących The Who jako swoją zasadniczą inspirację (nota bene Eddie Vedder z Pearl Jam uważał Pete’a Townshenda za swojego duchowego ojca). W niemiłosiernym stylu pozbywali się swojego sprzętu scenicznego, wieńcząc niemal każdy swój koncert kompletną destrukcją. Ladies and gentleman:

My Generation

The Clash (1976)

Chłopcy-postępowcy. Według niektórych przy Sex Pistols The Clash to przeintelektualizowane harcerstwo, ale chrzanić fanów SP. Ten zespół wprowadził do rokendrola to, co w Stanach odnotowano trwale dopiero w ostatniej fazie istnienia Bad Brains: regałowe rytmy i proto-dub importowany z wyidealizowanej Jamajki a podszyty młodocianym, lewicowym idealizmem. Takich kawałków jak Guns of Brixton nie zapomina się nigdy. I mniejsza o to, że wspomniany utwór koweruje co 30 istniejący na tej planecie zespół (włączając w to rodzimy Alians [Bomby domowej roboty], czy niechlubny kower Cypress Hill). The Clash to kamień milowy.

Guns of Brixton

I Fought The Law

UK Subs (1976)

Mniej więcej w tym samym czasie niejaki Charlie Harper zwiedzał sceny ze swoja kapelą o wdzięcznej nazwie U.K. Subs. Panowi grali coś, co można by określić mianem punk’n’rolla i stali się szalenie popularni (trafiając swego czasu na czołówki rozmaitych list przebojów). Spośród wielu nieistniejących już kapel, które święciły swoje tryumfy w tym okresie, chłopcy z U.K. Subs nadal nieźle sobie radzą na scenie (jakiś czas temu zawitali również z trasą do Polski). Utwór klasyczny:

Warhead

CRASS (1977)

Oto przykład kapeli, która od początku do końca ideologią stała. Działania CRASS zapoczątkowali Steve Ignorant oraz Penny Rimbaud, niezłomni propagatorzy anarchizmu, którzy początkowo niewiele mieli z muzyką wspólnego. Ich performerskie początki przekształciły się jednak ostatecznie w brudny, hałaśliwy, niemal antymuzyczny styl, który za zadanie miał wszakże przede wszystkim rzucić światło na to, co najważniejsze, czyli sam ideowy przekaz. Ich rozbudowane teksty przesycone były relacjami dotyczącymi bieżącej polityki oraz polemikami z obowiązującym porządkiem społecznym, które solidnie były osadzone w idei totalnego zniesienia istniejącego systemu. Protoplaści idei „Make Food Not Bombs”, również swoim stylem życia wykazywali, że alternatywy są możliwe (przez wiele lat prowadzili squat – Dial House). Tutaj następuje jedna z ważniejszych pozycji w dyskografii zespołu (uwaga: w całości!). A zatem – Yes Sir, I Will (1983) – prawdziwa perła – również noise’u:

Yes Sir, I Will

Charged GBH (1978)

Jedni z pionierów hardcore punka na Wyspach. Ciężki bas, ciężki przekaz, niesamowita energia. Dzieciakiem będąc, codziennie w drodze do szkoły mijałem trzy wielkie pomarańczowe litery na ścianie jednego z budynków: G. B. H. Swego czasu przeżyli swój romans z bardziej metalowymi brzmieniami, ale czymże byłby bez tego prawdziwy hardcore. Udzielają się po dziś dzień, towarzysząc np. różnym skate’owym eventom (Vans Warp Tour 2008).

Sick Boy

Time Bomb

The Exploited (1979)

Legendarna legenda (work in progress). Hardcore punk bez kompleksów wobec sceny rozwijającej się równolegle w Stanach. Hasło „Punks not dead” przez lata przeżarło miliony fasad i tekstyliów na tej planecie. Bez zbędnych komentarzy. Uderzamy:

Punk's Not Dead

Beat The Bastards

Napalm Death (1981)

Na koniec tego jakże subiektywnego wyboru znakomitości kolejni innowatorzy. Tym razem jednak gatunkowy ciężar przerósł wyobrażenia szalonych lat osiemdziesiątych. Po klasycznej już płycie Scum (1987) oblicze metalu odmieniło się na zawsze. Termin grindcore na zawsze już pozostanie związany z najszybszym pałkerem wszechświata – Mickiem Harrisem. Co ciekawe, swoje pierwsze demo nazwali Punk Is A Rotting Corpse (1982). Zespół „zaangażowany” po dziś dzień, choć jego obecne brzmienie znacznie oddaliło się od czystego grindcore. Ta żywa legenda metalu wystąpiła 1 czerwca w warszawskiej Progresji. Kawałeczek z ostatniej płyty (Smear Campaign, 2006):

When All Is Said And Done

PS.: Dla zawiedzionych: o „Killing Joke” będzie w przyszłości…

Najgorsza kapela świata

2008-06-14T21:12:00.015+02:00

Regularne przygody z komiksem zakończyłem przed paru laty na pobieżnej lekturze antologii dedykowanej pierwszemu bohaterowi mojej wyobraźni (Batman) i od tamtego czasu nic szczególnie wiążącego nie przyciągnęło mojej uwagi. Jednak w przypadku tego tytułu wystarczył rzut oka na okładkę i już wiedziałem, że jest mój. Wytrząsłem z kieszeni ostatni kolorowy papierek i w czeluściach warszawskiego dworca z entuzjazmem dzieciaka nabyłem tom pod tytułem Najgorsza kapela świata autorstwa José Carlosa Fernandesa.

Opowieść o tytułowej kapeli, grającej w podziemiach nieczynnego od lat zakładu krawieckiego, stanowi jedynie pretekst dla serii narracji rozpisanych i rozrysowanych na bohaterów pewnego anonimowego miasta. Sebastian Zorn, lider zespołu (z zawodu ząbkowacz znaczków), od przeszło 30 lat dyryguje swoimi nieuleczalnie niemuzykalnymi kolegami, usiłując grać jazz. Jak sugeruje nazwisko Sebastiana, jest on saksofonistą (to jedno z wielu bezpośrednich odwołań do inspiracji autora), towarzyszą mu zaś: Idálio Alzheimer na pianinie (inspektor meteorologiczny), Ignacio Kagel na kontrabasie (miejski kontroler zapalniczek) oraz Anatole Kopek na perkusji (z zawodu kryptograf drugiej klasy). Opowieść o perypetiach zespołu nie zajmuje jednak nas tutaj przez cały czas, lecz stanowi ramę, przez którą dostajemy się do dziwnego miasta wypełnionego ekscentrycznymi postaciami. Każda z postaci, które przewijają się przez kadry tej książki, pojawia się na tle swoich dziwnych manii, nawyków i zdumiewających zbiegów okoliczności, które wprowadzają trochę interesującego zamieszania w ich życie. Mamy tutaj zatem m. in. opowieść o:

- kompozytorze, który porzucił błyskotliwą karierę („Walc księgowych”, „Sonata protokolarna”), aby w odosobnieniu stworzyć swoje opus magnum (nieustannie przeszkadza mu w tym jednak wszędobylskość muzyki),
- kobiecie, która kolekcjonuje zdjęcia umierających gwiazd,
- człowieku, który zajmuje się odsłuchiwaniem – od tyłu do przodu – „wszystkich wydawanych na rynku płyt, w celu wykrycia ewentualnych przesłań satanistycznych, ukrytych pomiędzy tłoczeniami płyty”,
- założycielu Ludowej Partii Idiosynkratycznej, którego nie akceptują absolutnie żadne inne opcje polityczne (również anarchiści i masoneria),
- człowieku, który cierpi na „chroniczną nierealność” i żyje w cieniu swojej nieweryfikowalnej tożsamości,
- kobiecie zagubionej w labiryncie możliwości, całkowicie sparaliżowanej przez swoją wyobraźnię,
- kompozytorze, który pisze minimalistyczne utwory dla central telefonicznych,
- człowieku śledzącym i skrupulatnie odnotowującym w swoim dossier wszystkie zbiegi okoliczności, które zauważa w życiu codziennym,
- braciach bliźniakach, którzy rozważają kwestię relacji między grawitacją a gatunkowym ciężarem pisanych książek, itd.

Jest rzeczą interesującą, że przed każdym „występem” kapeli autor odnotował listę odniesień do swoich ulubionych autorów, wśród których znalazły się m. in. nazwiska: Laurie Anderson, J. L. Borgesa, Bena Katchora oraz – co jest szczególnie uderzające już w trakcie lektury – Georgesa Pereca. Nawiązanie do tych dwóch ostatnich autorów zostało zresztą podkreślone: „gdybym nie przeczytał historii Julius Knipl. Real estate photographer i Życie instrukcja obsługi, być może ta seria nigdy by nie powstała”. W drugiej części znajdujemy również odniesienia do Milana Kundery i skromny hołd złożony poezji Franka O’Hary.

Godna uwagi jest również ścieżka dźwiękowa, która towarzyszyła Fernandesowi podczas tworzenia serii. Wśród zsamplowanych wykonawców znaleźli się: Duke Ellington, Thelonious Monk, Billie Holiday, John Coltrane, Bill Frissel, Naked City (Grand Guignol!!!), Masada, Dizzy Gilespie – by wymienić tylko niektóre źródła, których klimat w tajemniczy sposób udało się autorowi przetransponować do swoich historii.

Odniesień jest jednak znacznie więcej. I tak, na stronie 16., w historyjce pt. Najpoczytniejsze pismo, na jednym z szyldów znajdujemy nazwę wytwórni SKINGRAFT. W Nierealności chronicznej natomiast, w pierwszym kadrze, znajdziemy fasadę budynku znaną z obrazu Edwarda Hoppera, Summertime. Z kolei gdzie indziej mignie nam na ścianie logo TZADIK.

Prawdziwą przyjemność sprawiają jednak same opowieści, których fantasmagoryczna logika prowadzi nas przez prywatne mieszkania, zakłady wróżbitów, biblioteki, obserwatoria i przedmieścia, gdzie niemal na każdej ścianie znajdziemy plakat anonsujący zagadkową imprezę pod szlydem Dead City Radio. Być może zatem jest to wskazówka, że znajdujemy się w mieście zmarłych, a postaci, które sprawiają wrażenie jakby przemawiały spoza czasu, nie mają racji bytu poza wypowiadanymi przez siebie kwestiami. Bo faktem jest, że sama fikcja, w obrębie której się tutaj poruszamy, nie stanowi rękojmi dla niczego, co mogłoby kiedykolwiek należeć do rzeczywistości „samej” a dobór odniesień i mniej lub bardziej ukrytych cytatów tym bardziej umiejscawiałby nas w jakiejś uporczywie rozrastającej się eterycznej bibliotece (vide Borges, Perec). W pewnym sensie jest to więc komiks dla pisarzy, a przede wszystkim dla tych, którzy źródeł swojej energii poza słowami poszukują również w muzyce.

W którejś z opowieści jeden z bohaterów zadaje pytanie: „Czyż istnieją słowa, by wiernie opisać światło sierpniowego zmierzchu?”, i na tle tej myśli, zestawionej ze wszystkimi poprzedzającymi je odniesieniami, zaczynają nieśmiało majaczyć słowa Waltera Patera: „Każda sztuka nieustannie aspiruje do kondycji muzyki”. Sama muzyka, której jak wiadomo nie da się umieścić w prostym porządku przedstawienia, występuje tutaj choćby jako niezrealizowana możliwość w a priori spisanym na straty przedsięwzięciu tytułowej kapeli. Również estetyczny klucz, który zostaje nam podsunięty w liście zobowiązań przedstawionych przez samego autora, zdaje się sugerować, że na marginesie każdej narracji znajduje się niezaspokojona ambicja, aby zmaterializować pod postacią znaków każdą kolejną ścieżkę towarzyszącą powstawaniu tego tekstu. Czy można zatem opowiedzieć muzykę? Ta intrygująca perspektywa jest z pewnością równie odległa jak doświadczenie podróży od jej literackiego bądź matematycznego opisu, jednak tylnymi drzwiami tego zbioru sympatycznych opowieści przedostaje się od czasu do czasu jakieś przyjemne złudzenie tożsamości, jakie może nam się przydarzyć podczas słuchania muzyki, która zainicjowała całe to przedsięwzięcie.

devotchka

2008-06-01T00:38:00.006+02:00

Właściwie nic nie wiem o tym zespole. Jest to tym łatwiejsze do wytłumaczenia, że wpadłem na ich trop jakieś pół godziny temu. Być może świadczy to o moim niezwykle wprost zaawansowanym dyletanctwie, bo, a nuż widelec, zespół ten jest sławny ogromnie. Kto wie. W każdym razie nic o nich nie wiem, a jeśli ktoś koniecznie odczuwa łaknienie twardych faktów, to niech kliknie tu oraz tu. I z głowy. Co prawda mógłbym ściemniać, że słucham ich od 10 lat i mam od dawna wszystkie ich płyty i że widziałem ich jeszcze jak przygrywali pani von Teese. No, wszystko to mógłbym, ale ja się przecież nie nazywam Dejnarowicz, co nie? Anyway.

Skoro nic o nich nie wiesz, to po chuj o nich piszesz? - już słyszę te głosy jak zwykle niezawodnych i życzliwych czytelników. Otóż piszę, bo uważam, że nazwę mają ci ludzie z Devotchki w dechę, a i muzyka całkiem, całkiem, nie najgorzej. Takie skrzyżowanie The Smiths, Beirutu i ekspresji rozrzuconej gdzieś pomiędzy Patti Smith, The Stone Roses, a Afghan Whigs. Ha! No oczywiście żartuje sobie frywolnie. Trochę. Ale żarty na bok. I raz i dwa i trzy i...

oraz Devotchka występuje w filmie...

...a także Devotchka gra Velvet Underground

No i jak?

Update: No tak, państwo będą grać na Heinekenie, więc przypuszczenia co do mojego ograniczenia oraz kompletnego zamknięcia na powszechnie znane sensacje i wydarzenia, eghm, artystyczne, prawda, okazały sie jak najbardziej słuszne.

Horror, horror...

2008-05-29T14:06:00.002+02:00

Wczoraj Polacy mieli swoją Metalikę, a dzisiaj my - m. in. po obejrzeniu filmu The Valley Of Elah (z genialnym Tommym Lee Jonesem w roli głównej) - do obiadu podajemy Slayera.

Ostatnia płyta pt. Christ Illusion (2006) jest niestety dość słaba, ale zawiera jeden numer z jakże sugestywnym klipem:

Slayer - Eyes of The Insane

Dodajmy, że powyższy klip podczas zeszłorocznej edycji Grammy Awards otrzymał statuetkę w kategorii "Best Metal Performance". Wsród nominowanych w tej kategorii znalazły się również klipy Lamb of God, Mastodon, Ministry i Stone Sour (tak, ta ostatnia kapela to te softy, które kręci na boku wokalista Slipknota; nota bene ze Slipknotem, a zwłaszcza w masce, prezentuje się znacznie lepiej...).

Have a good one!

P.S.: ten wpis to również cichy protest przeciw wcielaniu zwierząt do wojska (vide Miś Wojtek).

zakręca nóżką jah

2008-05-20T11:26:00.005+02:00

Niby jest wesoło: bo i zdjęcie jest wesołe i cytat jest wesoły i generalnie mrugnięć oka bez liku już na początku tej notki. Ale tak naprawdę wesoło nie jest i rzeczywistość fika karkołomne koziołki, by udowodnić, że jest przynajmniej równie zagmatwana co teoria nieoznaczoności Heisenberga.

Bo wiele wskazuje na to, że Hugo Chavez jednak miał dość niejasne związki z FARC, Kolumbijczykami, którzy lubią się określać jako lewicowa partyzantka, ale umówmy się, że są po prostu handlującą prochami i ludźmi mafią. Jeśli nie wiecie o co chodzi, to szerokie spektrum informacji znajdziecie klikając jednocześnie tu i tu i tu i tu też

Oczywiście konszachty z różnymi ciemnymi typami w przypadku państw próbujących odgrywać wiodącą rolę polityczną w swoim regionie nie są niczym wyjątkowym, nie umniejsza to jednak ich obrzydliwości w każdym jednostkowym przypadku. Hugo Chavezowi najprawdopodobniej zachciało się zostać regionalnym hegemonem (bóg jeden wie po co, bóg jeden wie, dlaczego akurat w ten sposób), jednak najwyraźniej pogubił się w grze na kilku fortepianach na raz i zaliczył jedną z większych (chyba największą od czasu afery Iran Contras) wtop tego rodzaju w polityce międzynarodowej.

A owa wtopa nie dość, że radykalnie zmniejsza wiarygodność jego samego, to na dodatek dość poważnie kompromituje cały radykalnie lewicowy projekt polityczny w Ameryce Łacińskiej (i nie tylko). I to jest chyba nawet poważniejszy zarzut do Chaveza, niż same jego interesy z FARC. Jednak jak chce się odgrywać rolę mesjasza, to nie można dać się złapać za rękę przy robieniu interesów z największym dilerem koksu na świecie.

Rzecz jasna konszachty Chaveza z FARC nie są aż tak jednoznaczne jakby chciały je widzieć władze USA, Kolumbii, czy mainstreamowe media, ale i tak pozostają raczej mało seksi. Mnie przynajmniej średnio podniecają. Można oczywiście przyjąć, tak jak stara się to teraz robić Chavez, że to spisek Interpolu (jeśli kliknęliście we wszystkie linki powyżej, to wiecie o co chodzi) i jego rzecznika, który tak naprawdę chroni morderców, no ale, co smutne, tego rodzaju bełkot jeszcze bardziej go pogrąża. Choć to akurat prawda, że nie ma żadnych przekonujących dowodów na to, że słynne laptopy rzeczywiście pochodziły z obozów FARC, a nie na przykład z laboratoriów kolumbijskiej bezpieki. To jest główny wątek, w którym mogą nas jeszcze czekać spore niespodzianki.

Cóż, poczekamy, zobaczymy, co z tego wszystkiego wyniknie, bo ta sprawa jeszcze pewnie niejedno salto mortale wywinie (nie wiadomo tylko jeszcze, kto zostanie jego podmiotem) i niejedną śrubę percepcyjną wkręci tu i tam. Ja póki co wciskam przycisk "pause" i czekam, aż odświeży się ekran.

S A B O T: Further Conversations Tour '08

2008-05-14T22:50:00.004+02:00

SABOT - "FURTHER CONVERSATIONS" TOUR 2008
(HC/jazz/punk – USA/Czechy)

18.05, godzina 20.00
Kisielice, ul. Taczaka 20

SABOT ponownie zagra w Poznaniu. Ostatnim razem odwiedzili miasto w listopadzie podczas towarzyskiej przejażdżki po naszym kraju. Teraz ich wizyta stanowi część intensywnej europejskiej trasy promującej nowy album: FURTHER CONVERSATIONS. Znów możemy się spodziewać trzęsienia ziemi i (podziemnych) fajerwerków.

Nowa płyta będzie dostępna w sprzedaży po koncercie.

ZAPRASZAM!

Więcej info + muzyka do odsłuchania i ściągnięcia:

www.cesta.cz/sabot!.htm
www.myspace.com/sabotband
www.myspace.com/kisielice

Natomiast już jutro nasze rodzime "duety do mety", czyli zaprzyjaźnione składy: ED WOOD (BYDGOSZCZ) oraz WOODY ALIEN (STRGD SZN/PZŃ).

Słuchaj:
Woody Alien
Ed Wood

Start: 20:00

Do zobaczenia ;)

prawo jazdy

2008-05-07T11:50:00.005+02:00

Drodzy boyz and girlz, czy pamiętacie jeszcze ten singiel? Toż to była piosenka, że hej! Gdybym był, co raczej trudno mi sobie wyobrazić, producentem samochodów, albo, jeszcze lepiej, głównym piarowcem wyścigów formuły einz, to ów song byłby tłem dla spotów reklamowych mojego produktu.

Coś ma w sobie ten kawałek, że nawet ja, człowiek mający w głębokiej pogardzie motoryzację i posiadający umiejętności kierowania pojazdami mechanicznymi zbliżone raczej do Jasia Fasoli, niż do Roberta Kubicy, nawet ja, świeżo upieczony posiadacz uzyskanego jakimś cudem driving licence, przyciskałem do tzw. dechy pedał gazu opla mojego szanownego taty, gdy w wypasionym odtwarzaczu kaset, co przestawał grać, gdy samochód spotykał się z najmniejszym nawet wybojem, leciał ten kawałek.

PS. A w ogóle to podobno Ali Agca chce zostać Polakiem. Niby wszystko fajnie, tylko ja się pytam, czy on zdąży się zgrać z drużyną, gdy do Euro pozostał jedynie miesiąc? No i nie oszukujmy się: w ostatnich latach pan Ali raczej grzał w swoim klubie ławę. Ale swego czasu był całkiem niezłym strzelcem, a tego instynktu podobno się nie traci. Pytanie tylko, czy będzie miał motywację strzelać na bramkę przeciwników, której nie broni papież? Oczywiście na mecz z Niemcami nasz nowy przyszły rodak nadaje się jak mało kto. Ale co z resztą? Czy opłaca się brać go tylko na jeden mecz? W razie czego polecam piosenkę, którą można zagrzać go do boju jakby co:

celebrity death match part V

2008-05-06T18:19:00.003+02:00

i po świętach

2008-05-03T19:27:00.002+02:00

Ale nim dzień świąteczny nieodwracalnie zakończy sie nadejściem kolejnego dnia świątecznego, powyżej chwila rozrywki dla znękanych wiosennym deszczem dusz i tusz.

woody allen revisited

2008-04-30T03:01:00.004+02:00

W ostatni weekend, w mój ostatni nieustający weekend, wybrałem się z koleżanką "i hate fuckin' Woody Allen" na "Sen Kasandry" tegoż twórcy. Nie muszę wam mówić, że to średni film, bo to pewnie sami wiecie bez mojej podpowiedzi.

Jest tam co najwyżej parę dobrych scen. Jest fantastyczny i bardzo allenowski Colin Farrell. No i film jest znacznie lepszy od swojego zupełnie tragicznego, nieudanego i kompletnie nieprzemyślanego początku. Bogu dzięki.

Allen odgraża się w wywiadach, że jest już za stary na komedianta i wolałby teraz jechać trasą mroczniejszą, bergmanowską i poważną jak nie wiem co. No, widać, że chce, lecz póki co wychodzą mu z tego łopatologiczne, cóż, że w miarę zgrabnie opowiedziane, moralitety dziadunia Woody'ego.

Ale przypomniało mi się z tego wszystkiego, że Allen już zrobił kiedyś film o tym, o czym teraz opowiada zblazowanym dziennikarzom. Rzecz powstała w 1980 roku i nazywała się "Stardust Memories". Do kupienia w najbliższym sklepie z artykułami gospodarstwa domowego.

Film jest, cytując redaktora z telewizji Toya (taki żart środowiskowy), doprawdy znakomity. Sandy Bates jest reżyserem filmowym, który ma dość kręcenia popieprzonych komedii o popieprzonych bohaterach. Chciałby poważniej, chciałby głębiej, chciałby mniej zbożowej kawy na ławę kłaść. Jednak ludkowie ze studia filmowego trzymają go za gardło i przyduszają do śmiechu. A on ma już wszystkiego dosyć: wielbicieli kretynów, pokręconych panien, w których notorycznie się zakochuje i ciągłego rechotu publiczności zachwyconej jego żartami.

"Stardust Memories" to właściwie kilka filmów w filmie. To parę autocytatów, to odniesienia przede wszystkim do Felliniego ("Osiem i pół" się kłania) ale także do Bergmana i włoskiego neorealizmu. To masa bardzo dobrych żartów i fantastyczny puls reżyserski, który się pod tym wszystkim wyczuwa.

I oczywiście genialne kpiny z rozmaitych mód intelektualnych, co, szczególnie w naszym pięknym, opóźnionym w rozwoju kraju, gdzie Lacan powoli rymuje się ze wszystkim - od interpretacji filmów, przez naturę wszechświata, a na zmartwychwstaniu lewicy kończąc - ucząc bawi, bawiąc uczy (- If you’re alienated, can you still have children? - pyta jedna z postaci).

Ten film to rzadki w twórczości Allena przypadek manifestu, który otwarcie przybiera swoją formę, nie usiłując kryć się za różnymi kostiumami. Manifestu, który, jak się okazuje, cały czas pozostaje dla reżysera aktualny. To zdecydowanie jeden z najlepszych obrazów Allena z czasów jego złotej dekady rozpoczętej w 1977 roku "Annie Hall" ( moje osobiste numero uno), a zakończonej "Złotymi czasami radia".

Później, jak wiadomo, było tylko gorzej, niestety. Choć przecież "Mężowie i żony" oraz, z czasów bardziej współczesnych, "Celebrity" z genialnym Kenneth'em Branagh to były całkiem niezłe filmy. Choć "Celebrity" nie miało dobrych recenzji, jeden bóg raczy wiedzieć dlaczego.

A jeśli o bogu mowa, to fragment ze "Stardust Memories" zdecydowanie na temat:

W allenowskim ciągu obejrzałem sobie jeszcze "Manhattan". No kurcze, ciągle świeży jest ten film. Fantastycznie sfotografowany Nowy Jork, Allen z kryzysem wieku średniego w fazie największego rozkwitu i fenomenalna Diane Keaton jako nowojorska intelektualistka z Pensylwanii. I w sumie to przecież również w jakimś stopniu moralitet. A raczej już nigdy nie będzie takich allenowskich moralitetów. Już nigdy.

102

2008-04-16T12:44:00.002+02:00

Aby było zabawniej, zarocznicujmy w poście 102. Z tej okazji chciałbym powitać nowego członka Rodziny Radia w naszych linkach. Łukasz prowadzi bloga Uchem w słonia, gdzie pisze o bliskiej nam muzyce, o której z czystego niechlujstwa i braku wewnętrznej dyscypliny nie napisaliśmy do tej pory. Uprzedził nas choćby z tekstem o Blonde Redhead, który przeczytaliśmy z należytą uwagą ze względu na odwieczne zainteresowanie tą kapelą. Na stronie pojawiają się wywiady i recenzje nowości (jak choćby recka z ostatniej płyty Lao Che). Zatem - witamy, polecamy i zapraszamy.

Z braku czasu zabraknie dziś recenzji z poniedziałkowego koncertu Cheer Accident + Houdini, na którym byliśmy w dość licznym towarzystwie, aczkolwiek jeszcze do tego tematu wrócimy.

Tymczasem poniżej nasi przyjaciele z Houdiniego w Technikolorze, czyli relacja z koncertu grupy, któy odbył się w warszawskim klubie G.S. Rozwój. Występuje również KOT oraz megaciężarowy, basowo-perkusyjny duet Woody Alien. Film na dużym luzie światopoglądowym ;)

Cz. I

Cz. II

Wszystkich występujących na rzeczonym obrazie ściskamy, pozdrawiamy i życzymy powodzenia w dalszej części trasy. C'ya!

No Country For Old Man

2008-04-14T01:15:00.005+02:00

Bracia Coen zabrali się za twardą amerykańską prozę. To nie Fistaszki czy dekadencki Miller, ale surowa proza Cormaca McCarthy'ego, który korzeniami tkwi w mocnej "moralistycznej" tradycji amerykańskiego pisarstwa spod szyldu Melville'a. Film, będący efektem romansu - do tej pory głównie mitologizującej Amerykę i jej obraz - spółki braci Coen z pisarstwem świeżo upieczonego, choć już leciwego, laureata Pullitzera, jest surowy i intensywny jak klimat meksykańskiego bezdroża. Stanowczo i apokaliptycznie polecamy.

w starym kinie

2008-04-12T13:00:00.005+02:00

otóż obejrzałem ostatnio "fire walk with me" davida lyncha. wiem, wiem - spóźniłem sie trochę na premierę. pewnym usprawiedliwieniem może być dla mnie fakt, że mam do lyncha stosunek mocno ambiwalentny. w jakim sensie? powiedzmy, że doceniam jego warsztat i wyobraźnię, lecz uważam, że w większości jego filmów za oniryczną formą kryje się podawany z najwyższą powagą bełkot, gdzie duchowości i namysłu jest mniej więcej tyle co w feng shui (z całym respektem dla pani jadwigi).

nie dziwcie się więc, że do każdego filmu lyncha podchodzę z dużą dozą nieufności, która spotęgowała się dodatkowo pewnego wieczoru wiele lat temu, gdy nieopatrznie wydałem dziesięć złotych na zakup biletu kinowego upoważniającego mnie do wstępu na film "lost highway". zaiste, był to błąd. większy popełniłem tylko wtedy, gdy podobną niebagatelną sumę pieniędzy przeznaczyłem, by obejrzeć film "pillow book". no dobrze, już się nie rozdrabniam, tylko z całym impetem przechodzę w stronę sedna tarczy.

otóż "fire walk with me" bardzo mi się podobał! więcej, uważam, że to najlepszy film davida lyncha (a w swej skłonności do masochizmu widziałem chyba wszystkie oprócz epopei o panu na kosiarce, co przemierzał świat). może do tej pory byłem ślepy, może wzrok zaćmiewała mi wyjątkowa ciasnota mego umysłu ale nie wierzyłem, że lynch ma duże poczucie humoru. a tu okazało się, że jak najbardziej ma. bowiem ten film to doskonała autoparodia stylu lyncha, właściwie to taka antycypacyjna parodia mulholland drive.

mityczne lynchowskie zło jest w tym filmie tak żenująco, z jednej strony, obskuranckie, a z drugiej campowe, że nie wierzę, by pan david robił ten film na serio. ta groza wywoływana efektami rodem z horrorów klasy b jest tak zabawna, że to musiał być celowy zabieg. ta dandysowska droga ku samozatraceniu jest tak skarykatyruzowana, że to na pewno żart. a już końcowy kawałek, gdy przerażona grzesznica wzywa matkę przenajświętszą, dzięki czemu w ostatniej chwili unika piekła i wisi sobie pod sufitem chatki smętnie spod piór skrzydeł anielskich spoglądając na laurę i agenta coopera, którzy dwa metry niżej zerkają na nią ciekawie z czeluści mieszczańskiego piekła jest tak wystrzałowo zabawna, że nie wierzę w przypadek. otóż "fire walk with me" jest niezwykle zakręconą i przezabawną komedią. ot co. niestety wygląda na to, że później lynch naczytał się jeana baudrillarda & co. i nieopatrznie w kolejnych filmach sam stał się jej bohaterem.

miałem kłopot z wyborem ilustracji wizualno muzycznej do wpisu powyższego. - a z jakiego to powodu? - pytają rozpaleni - może nawet do granic czerwoności, kto wie - z ciekawości czytelnicy. ano z takiego, że najwidoczniej wierni fani lyncha nie podzielają mojego zdania o komediowej wymowie jego dzieła i z tego powodu ich wariacje na zadany temat są tak sztampowo groźne, straszne oraz evil, evil, evil, man, że oszczedzę państwu ich ogladania.

zamiast tego zagra david bowie, który w filmie pojawia się i znika niczym mr. america. podobno cover tej piosenki znajdzie sie na nowej płycie zespołu silver rocket. w związku z tym, że wokalnie udziela się tam pan makowiecki fraza "ground control to major tom" nabiera nowego wyrazu, co niezmiernie mnie bawi. no to lu:

PS. po obejrzeniu "fire walk with me" mam taką refleksję, płytką póki co i pobieżną, że każda laura palmer musi mieć swoją donnę. jak głębiej przemyślę tą wiekopomną myśl, to wnioskami na pewno sie z państwem podzielę.

PS2 a! no i zapomniałbym o chrisie isaaku oraz o przyszłym jacku bauerze, którzy z taką fantastyczną powagą umiejscawiają się w przerysowanej komiksowej konwencji, że spokojnie mogliby się załapać u jima jarmusha w jakimś prequelu "down by law". przez cały czas przebywania na ekranie pana isaaca czekałem aż w pewnym momencie zanuci "the world was on fire and no one could save me but you", co w sumie nawet pasowałoby do fabuły. no ale nie zanucił. no to my zanucimy (a klip reżyserował podobno niejaki david lynch):

Nota wyjaśniająca

2008-04-09T00:52:00.001+02:00

A zamiast noty to:

I właśnie tak to się robi!

Nihilistyczne piosenki o radości życia

2008-03-31T23:45:00.009+02:00

Coś nam się tutaj sentymentalnie zrobiło i nastrojowo, podczas gdy za oknami wiosna dokazuje jak pijana maskotka szkockiej drużyny baseballowej i nijak w tych okolicznościach na brak atrakcji narzekać nie można. Dlatego - bum! - zmiana nastroju.

Skandynawia męczy nas w wyobraźni folklorem o dość specyficznym charakterze. Podejrzanie często wśród pierwszych skojarzeń z tym obszarem pojawiają się długowłosi, krewcy wioślarze ze sporymi skłonnościami do alkoholizacji i mordu na tle religijno-obyczajowym. Pisząc te słowa, mam na myśli - oczywiście - głównie muzykę. Dzisiaj spróbujemy się temu przyjrzeć z bliska.

Otóż istnieje sobie od dawien dawna (czyli 1989 roku) taki szwedzki deathmetalowy zespół Entombed, który ponagrywał tak wiele różnych rzeczy, że aż strach o nich tu pisać z obawy, że można by pominąć cokolwiek. Nie żeby od razu wszystkie dokonania rzeczonego boysbandu dawały nam satysfakcję, o nie. Wczesne dokonania "E", jeszcze spod szyldu brudnego death metalu, raczej nas w tym momencie nie inspirują (np. Left Hand Path czy słynny Wolverine Blues). Znacznie ciekawsze - i tu czuję, że mam już przejechane u prawdziwych fanów Entombed - są albumy, które w swoim czasie z tej niedelikatnej ścieżki zboczyły w stronę odrobinę surowej, rokendrolowej groteski, jaką tu i ówdzie określa się rodzajowym mianem Death'n'Roll. Śmiem twierdzić, że panowie z Entombed na własny użytek i w specyficznie własny sposób wymyślili to, co w Stanach parę lat po pojawieniu się takich płyt, jak: DCLXVI: To Ride, Shoot Straight And Speak The Truth [1997] czy Same Difference [1998], zaczęto nazywać stoner metalem. Oczywiście w wykonaniu szwedzkich deathowych wyjadaczy taki stoner metal nabrał odrobinę cięższych właściwości, w związku z czym zapewne swobodniej pisało się o tych płytach, podpisując je pod kolejną hybrydową etykietkę. Tak czy owak, po co nam te słowa - posłuchajmy i pooglądajmy sobie Entombed z tego wesołego okresu, kiedy chłopcy z pewnością setnie się bawili podczas kręcenia poniższych klipów - dodajmy, że w znacznym stopniu demontujących mity o ponurych długowłosych brutalach, którzy by tylko koty na cmentarzu wcinali.

Poniższe dwa klipy chciałbym zadedykować przyjaciołom z Melanszchaty oraz Melanszchaty II, a obecnie Melanszchaty III oraz wszystkim przyjaciołom przyjaciół. Jako lokator uczestniczyłem jedynie w pierwszej edycji tego padołu dobrej zabawy, autodestrukcji i regularnej potańcówy z policją, ale Wasza misja zdaje się nie kończyć. I niech trwa. Hail, hail - you know who you are, boys and grrrlz.

Entombed - Addiction King

Entombed - Wreckage

Prawda, że przyjemnie wtedy grali? Jedziemy dalej. Poniżej absolutnie genialny klip. Kolesie ryczą na swoich gitarach na marginesie obrazu, na którym pielą ogródek, myją samochód i coś tam dłubią w domu w jakże pogodny i ciepły dzień, podczas gdy dzieci śmigają na rowerach po okolicy, rzucając sobie rozmaite wyścigowe wyzwania oraz demoniczne spojrzenia. Cudowny teledysk - jakby mi dzieciństwo zwrócono, he he:

Entombed - Eye For An Eye

Entombed - Seeing Red

No i na koniec tych atrakcji coś ze stonerowym przytupem. Hell yeah:

Entombed - Damn Deal Done

Ho, ho, lucyferycznie nam się tu zrobiło. Dla zainteresowanych jeszcze coś na żywca.

Pomnę tylko, że przesłuchałem dziś ostatnię płytę - zeszłoroczny album Serpent Saints - no i panowie znów powrócili do swoich deathowych korzeni. Powiało ciemnością, grozą i spalonym befsztykiem. Zdecydowanie do słuchania podczas listopadowej słoty - na przykład w samochodzie - w drodze na cmentarz.

once

2008-03-31T03:14:00.003+02:00

przeczytacie, że to jakiś cholerny film o pozytywnej energii, będzie wam się wmawiać, że po wyjściu z kina macie być naładowani optymizmem i chęcią życia, steven spielberg z plakatu będzie coś w swoim stylu bredził o dobru i złu ale w ogóle nie zwracajcie na to uwagi. - pierdolić to - powiedzcie sobie i wybierzcie się do kina lub pobliskiego gs-u z artykułami kulturalnymi na film "once". wybierzcie się, bo warto.

po pierwsze, jak ktoś lubi taką jedną zuzę, to powinien się wybrać, ponieważ główna bohaterka wygląda jak zuza (i niech was nie zmyli obrazek powyżej). jak ktoś nie lubi zuzy to niestety musi sie przygotować na to, że idąc do kina będzie się musiał przez półtorej godziny na zuzę gapić. pewnym pocieszeniem dla tych ostatnich niech będzie to, że zuza koniec końców finiszuje fabularnie (??) w jednym dublińskim pokoju z matką, córką, pianinem i mężem debilem, który na dodatek jest z czech.

no ale dość fantazji. po drugie warto wybrać się na once, ponieważ posiada on tę cechę, która jest od wieków i amentów niedostępna dla polskich reżyserów i reżyserek. mianowicie opowiada wiarygodnie prostą historię o dwojgu ludzi. niby nic nadzwyczajnego ale weźcie i spytajcie mariusza trelińskiego, to wam powie, że właśnie gówno prawda, że proste historie są cholernie daleko od ok i jak się nikt w filmie nie pierdoli z kapralami pilnującymi grobu nieznanego żołnierza, to w ogóle jest słabo i banalnie.

po trzecie w "once" są naprawdę fajne piosenki. troche jadą coldplayem, trochę jeffem buckleyem, trochę radiohead i troche tori amos (uff....), ale maja ten specyficzny sznyt, który sprawia, że wierzycie artyście nawet wtedy, gdy wyśpiewuje oczywiste nonsensy. i ja tym państwu poniżej wierzę i się wzruszam i generalnie oraz ogólnie a także rzecz biorąc mazgaję się:

warto sie odnieść do obiecywanego wam przez prasę happy endu (- ejże, naprawdę warto?) (-warto, warto!). otóż chuj z happy endem. to jest film, który kończy się tak jak chcecie. póki co, póki jak, póki gdzie. marsz do kina (albo do gs-u).

czar zły

2008-03-26T16:12:00.005+01:00

tę notkę miałem napisać już na samym początku istnienia naszej ochronki dla obłąkanych ale brakowało mi wtedy materiałów dźwiękowo - wizualnych. lecz oto są, pojawiły się, dobrzy ludzie jacyś odgrzebali na strychu stare nagrania vhs oraz, o zgrozo!, przełożyli treść na nich zawartą w formę cyfrową.

dobra, dobra, już się z trzaskiem streszczam, wiem, że to blog, a nie żadne tam i żadne tu. będzie o zespole post regiment, zespole który znajduje się w mojej top3 zespołów ever, zespole, który już nie istnieje ale w pierwszej połowie lat 90' nagrał dwie płyty zmiatające z powierzchni ziemi cały marsjański kurz.

co prawda chłopcy w postaci smoka i kolegów założyli post regiment już w połowie lat 80', ale nie oszukujmy się: dopóki nie dołączyła do nich dziewczynka nika, to nasi milusińscy coś tam wrzaskliwie pitolili, co można, choć nie trzeba, sprawdzić we wczesnym filmie trelińskiego mariusza (bełkot tytularny o zadzie wieloryba i że subkultura, nastolatki, bunt i malajkat, który coś pierdoli od rzeczy - raczej nie polecam w każdym razie).

whatever. bogu dzięki nadeszła nika i zespół w w pierwszej połowie lat 90' wydał w uroczej oficynie qqrq dwie płyty. poniżej 10 minut koncertu z olsztyna z 1994 roku z utworami z pierwszego krążka. niestety nie za wiele słychać i widać też niewiele. ale dle mnie to i tak przeżycie - dwa razy mogłem być na koncercie pr i za każdym razem coś tam się pierdoliło i materializowałem się zupełnie gdzie indziej. żałuję. po obejrzeniu tego klipu coraz bardziej żałuję. a w jego 7 minucie i 20 sekundzie zaczyna się piosenka, którą, gdybym był państwem, wybrałbym sobie na hymn (by sobie tego posłuchać, musicie najpierw wyłączyć nine inch nails które gra uroczo w naszym radiu dwie notki niżej). ponieważ słuchacze o stopniu zaawansowania "greenhorn" mogą mieć trudność ze zrozumieniem tekstu, tutaj czeka na nich pomoc.

teraz czas na drugą płytę. nazywała się "czar zły" i posłuchać jej sobie powinni wszyscy ci, którzy uważają, że, niezły skądinąd, zespół o skrócie ckod to synonim buntu, radykalizmu i dezynwoltury wszelakiej. pod spodem półtorej minuty wyrazistego dowodu na istnienie różnicy w świecie materialnym:

zresztą z tą płytą wiąże się ciekawa historia. jak być może pamiętacie drogie dzieci, pierwsza połowa lat 90' to okres największej potęgi wytwórni izabelin studio i tzw. kobiecego rocka w polsce. w związku z tym jakże obrotna pani kanclerz katarzyna, której teraz koleżanką jest chyba mandaryna, yo, zaproponowała post regimentowi transfer z qqrq wprost w swe kreatywne ramiona. pewnie chciała zrobić z nich drugiego heya, albo kasię kowalską, albo coś tam z balonikami, misiami i łzami na sznurkach. co odpowiedzieli na to bohaterowie nasi z zespołu o jakże współczesnym skrócie pr? otóż odpowiedzieli coś, co brzmiało mniej więcej jak "spierdalaj".

PS. wśród osób zgromadzonych pod tym adresem jest nika. znalezienie jej tam pozostawiamy waszej inwencji oraz intuicji.

Niusy lokalne

2008-03-26T13:18:00.006+01:00

Czołem młodzieży! Spieszę donieść, co następuje: pogoda nadal deprymuje nas swoją nieoznaczonością, w kościach gwiżdże i poświstuje, NIN ciągle rządzi listami (w liczbie: jeden) przebojów Radia Zakłady (Chemiczne), świstak ciągle siedzi, dystanse do odległych miast nieustannie napawają nas nastrojami melancholicznymi, a papierosy nieuchronnie kończą się i drożeją.

Ponadto przed chwilą odebrałem przesyłkę z materiałami promującymi majowy koncert SABOT'u, czego materialną namiastkę znajdziecie poniżej:

Wspomniany koncert odbędzie się w klubie Kisielice 18 maja - jak donosi MySpace Kisielic - o godzinie 20, i jest częścią dużej europejskiej trasy zespołu. Tym razem SABOT przyjeżdża zagrać materiał z nowej płyty: Further Conversations, nad którą Chris i Hilary ciężko pracowali w studio przez ostatnie parę miesięcy, jakie upłynęły od ich ostatniego koncertu w Poznaniu. Płyta zapowiada się nieco ciężej i prościej niż poprzednie albumy - trzy utwory pojawiły się już w trakcie ostatnich koncertów i - zapewniam - brzmią bardzo soczyście. Dlatego, kto nie przyjdzie, ten trąba.

SABOT gra na MySpace oraz o wszystkich przedsięwzięciach informuje na swojej oficjalnej stronie.

W imieniu szalonej załogi Kisielic chciałbym również zaprosić wszystkich zainteresowanych na koncert psycho-eksperymentalno-punkowo-posthardrockowej kapeli Cheer Accident, który w rzeczonym miejscu odbędzie się 14 kwietnia.

Muzyki Cheer Accident możecie sobie posłuchać w tych miejscach:

Cheer Accident Official
Cheer Accident MySpace

A także ściągnąć parę kawałków ze strony wytwórni SkinGraft Rec., dla której nagrywają.

Nowa płyta Nine Inch Nails

2008-03-24T23:36:00.002+01:00

Poczwórny, instrumentalny album NIN - Ghosts I-IV - trafił już do sieci. To, czego wysłuchaliśmy do tej pory, brzmi naprawdę imponująco. Sporej części tego materiału możecie posłuchać tutaj:

Wszystkiego mrocznego z okazji...

2008-03-21T19:31:00.003+01:00

...życzą znajomi zajączka - a tych przy polskich stołach będzie w tym roku jak zwykle bez liku...

Oczywiście nie jest to płatna reklama...

A tutaj coś naprawdę specjalnego, hy hy...
Zabawa (nie) tylko dla znajomych królika/zajączka...

Error

2008-03-16T01:45:00.002+01:00

Swego czasu Greg Puciato - obecnie wokalista The Dillinger Escape Plan - udzielał gardzieli w projekcie pod nazwą Error.

Powstała jedna płyta, wydana w 2004 roku nakładem Epitaph Rec., i zespół zniechęcony brakiem odzewu zapadł się pod ziemię.

Na dobranoc odzyskujemy jeden utwór i idziemy spać (przy dźwiękach Beastie Boys - The Mix Up, ha!).

So long.

Werewolf Women Of The SS

2008-03-15T21:15:00.001+01:00

Rob Zombie - ten to ma pomyślunek! Istna kopalnia krwiożerczych pomysłów. Dzisiaj z cyklu: do kina z rodziną, dziewczyną, psem i chłopakiem - polecamy film na niedzielne popołudnie.

Więcej

Shellac we Wrocławiu! 04/05/08!

2008-03-14T13:56:00.005+01:00

"Shellac? Yeah, fucker!"

Shellac, Steady As She Goes

Oto, czym ostatnio żyje młodzież całego kraju i okolic:

"Agencja WET MUSIC PRODUCTION zaprasza na pierwszy i jedyny koncert w Polsce zespołu Shellac.

Legenda niepokornych gitarowych rytmów pojawi się 4 maja 2008 we wrocławskim klubie W-Z (Pl. Wolności 7) w towarzystwie niemieckiej formacji Allroh (czyli Anne Rolfs solo).

wejście do klubu: 19:00
koncert: 20:00
cena biletu:
65 zł - przedsprzedaż www.shortcut.pl
shortcut Warszawa, ul. Bracka 25 /w traffic clubie/
shortcut Wrocław, ul. Grabyszyńska 56 /w klubie firlej/
75 zł - w dniu koncertu

"Obowiązkowa pozycja dla fanów garażowych brzmień, których ostatnio przecież coraz więcej wśród fanów rocka. Shellac to przecież oczko w głowie najważniejszego rockowego producenta ostatniego ćwierćwiecza, Steva Albiniego, który kreował brzmienie m. in. Pixies, Nirvany, Neurosis, Jona Spencera i P.J. Harvey. W triu Shellac, gdzie jest gitarzystą i wokalistą, daje esencję swej wizji. Stawia na konkret, jest bardzo oszczędnie i bardzo surowo, a zarazem ostro, transowo i monumentalnie. Siląc się na przenośnie, Shellac wypada jak Led Zeppelin w wersji minimal punk. Wbija w glebę". (Rafał Księżyk, Playboy)

(źródło: www.independent.pl)

Shellac, Copper

Shelleac, My Black Ass

Ściągawka:
Shellac, Canada (live)
Shellac, Billard Player Song (live)

Majspejs Fan Sajts:
1 Shellac Of North America
2 Shellac Song
3 Peel Sessions

Nic dodać, nic ująć: na południe!

hats off to this lady

2008-03-12T03:21:00.005+01:00

no proszę państwa, powiedzmy sobie jasno: jak ktoś na swojej płycie łączy energię the clash, rytmy peaches oraz inteligentną czujność the streets, to nie ma co się o tym kimś rozpisywać, tylko niezwłocznie, jak to się, prawda, mówi, otworzyć radio zagłada i słuchać.

bo dziś z rana radio nasze gra piosenki lady sovereign. nasza dama jest brytyjką i to od razu słychać. nasza dama przypierdala konkretnie i to również słychać i to już od pierwszego taktu "9 to 5", czyli kawałka otwierającego jej płytę "public warning". krążek nabyliśmy wczoraj w pobliskim kulturalnym geesie i jak tylko pozbieraliśmy się po nagłym upadku z krzesła, od razu spieszymy wam o tym donieść. i o tym, że nabyliśmy i o tym, że jest naprawdę dobry. no to teraz utwór tytułowy:

a ponieważ co poniektórzy postanowili zapisać się ostatnio na lekcję tanga, tu pozdrawiamy agnieszkę, to my proponujemy wersję tej szlachetnej formy muzycznej w wykonaniu naszej jakże uroczej bohaterki:

a ponieważ do tej pory zaproponowaliśmy wam dość statyczne w formie wizualnej przedstawienia tej przemiłej londyńskiej dziewczyny, teraz zaproponujemy już obrazki ruchome w postaci klipu do singla promującego jej płytę (pewnie już obił wam się o uszy), piosenki o jakże komercyjnym refrenie: "jeśli mnie lubisz - dziękuję, jeśli mnie nienawidzisz - spierdalaj". urzekła nas ta historia:

no i teraz, jak w każdej porządnej audycji, refleksja natury ogólnej. tak się zastanawiamy nad popularnością polek wśród obywateli królestwa brytanii płci męskiej. no co też, panie, ci brytyjczycy z tymi polkami? to jakieś dziwactwo. zresztą szybki test: możecie spędzić wieczór z amy winehouse albo lady sovereign, lub, na drugim biegunie, z anitą lipnicką albo anią dąbrowską. no sorry, ale nawet nie chce nam się zadawać retorycznego pytania pt. "co wybieracie?" (pięć i pół minuty oraz dwa podrapania się w łysą czaszkę później: przyszło nam do głowy, że w sumie ten quiz można równie dobrze odnieść do facetów obu narodowości. no, choć może nie byłoby to aż tak spektakularne).

PS. Ostatnio nabyliśmy również we wspomnianym już geesie dvd z koncertem amy winehouse dla bbc. uff, niezła rzecz. pani winehouse jest co prawda ostro zalana i czasem nie daje rady, ale częściej daje. i ogólne wrażenie artystyczne jest takie, ze przez pierwsze dwie piosenki lekko się wiercimy i zabawiamy sie obserwowaniem charakterystycznego ruchu palca wskazującego, który miss winehouse co jakiś czas kieruje w stronę swych nozdrzy, no ale później wsiąkamy zupełnie i, nim zdążymy się obejrzeć, koncert się kończy i już możemy zamknąć buzię. pod spodem próbka.

Metal dla mas

2008-03-11T17:51:00.003+01:00

Przed chwilą obejrzałem dwa najdziwniejsze metalowe teledyski w swoim życiu. Poza wszelkimi kategoriami. Pozostawiam bez komentarza personalne podmianki w nowej Sepulturze, a także jakość gardłowania Derrick'a (czy jak mu tam) - nowa Sepultura nie jest tą Sepulturą, przy której dorastałem. Smutek taki. A teraz te klipy. Choć z jednego względu są interesujące: pokazują, że tego rodzaju muzyka nie wszędzie spychana jest do getta dla metaleros i innych piekłopochodnych ludzików. Metal dla mas. Jumpdafuckup.

Roots bloody roots (czyli: Korzenie, o moje korzenie - melodia ludowa)

Territory (czyli: Warsiawskie ulyce, słowa: St. Grzesiuk, muz. Kapela z Czerniakowa)

Natomiast poniższy kower U2 jest już całkiem fajny - no i klip gites. Jednakowoż tutaj Derrick (czy jak mu tam) podszywa się pewnikiem pod Lemmy'ego. Coś mu tak w krtani zgrzyta.

Sepultura - Bullet The Blue Sky (U2 kower)

Kto by pomyślał swoją drogą - Sepultura grająca kower U2? Ho, ho... Ale spójrzcie tylko na Slipknota grającego Labambę! Ou yea!

Albo ten przemiły kower finlandzkiego zespołu Jean S:

Szatan musiał się wściec - jak wszyscy diabli ;)

DZIEŃ DOBRY!

2008-03-11T06:45:00.001+01:00

Have a fucking powerful day!

VESPA - The Great Pommern SKA Band

2008-03-09T23:47:00.009+01:00

Wczorajszego wieczoru wraz ze specjalną jednostką radykalnej frakcji Wielkie Pomorze (w składzie K&B), która niczym rozrywkowy huragan uderzyła w skostniałą stolicę Wlkp, zawitaliśmy na koncercie czołowego dla ideologii Wielkiego Pomorza zespołu Vespa. Koncert ów odbył się owianej interesującą renomą jaskini „U Bazyla”, gdzie napotkaliśmy na jakże przesympatycznych członków wskazanego zespołu. Nabyliśmy, spożyliśmy, potupaliśmy nóżką. Czego skutki wciąż wybrzmiewają w naszych zmęczonych (piciem, paleniem i maniakalnym bredzeniem) czaszkach.

A teraz oddajmy głos członkom zespołu, albowiem nikt nie potrafiłby lepiej opisać ich karkołomnych poczynań. Albowiem również nadal jesteśmy odrobinę niewładni umysłowo, śliniąc się od godziny na klawiaturę. Dlatego – uwaga – otwieramy cudzysłów z cyklu „sami o sobie”:

„VESPA to dancingowy blichtr tanich garniturów, spod których w najgorszym stylu wyzierają (niegdyś) białe koszule; to wąskie czarne krawaty, pamiętające studniówki naszych rodziców, lśniąca sekcja dęta i muzyka, która nijak nie pasuje do obowiązujących trendów. Szczycąca się mianem "najgorszego zespołu w Polsce" Vespa to jedna z niewielu w kraju grup, która uprawia ska, swobodnie wplatając w nie elementy pijanego swingu i leniwego rocksteady. Chociaż w przypadku Vespy trudno wyznaczać jakieś konkretne ramy gatunkowe, bardzo cienka i ruchoma jest również granica między żenującym słuchacza kiczem i wątpliwymi umiejętnościami muzyków a ich daleko posuniętymi aspiracjami. Z jednej strony melodie rodem z "Czterdziestolatka" z drugiej niedostatki techniczne przykrywane punkowym "może nie umiemy grać (a śpiewać na pewno), ale i tak jest zajebiście". Nieudolnie swingująca sekcja dęta, odrobina jamajskiego wesela ze złotej ery kartonowych perkusji i piątka przystojnych mężczyzn skrytych w cieniu czarującej wokalistki.

Vespa powstała w połowie lat 90. na gruzach legendarnych już szczecińskich zespołów Żaróweczki i Green Indian Tears. Wtedy też skrystalizowały się podstawy ideologiczne działalności grupy: radykalny zwierzętarianizm oraz szatanizm w wydaniu cepeliowym. Vespa szybko zyskała sobie popularność w Szczecinie i okolicach; począwszy od debiutanckiego występu w nieistniejącym już Oszołomie zawsze byli gwarantem dobrej zabawy i histerycznych reakcji fanek. Po roku działalności poszerzyli skład o sekcję dętą (dwa saksofony i trąbka) i ruszyli na podbój Polski. W 1997 r. nakładem niezależnej wytwórni QQRYQ ukazał się debiutancki materiał, zatytułowany "Vespa". Okazał się prawdziwym podziemnym hitem wydawniczym: sprzedano ok. 19 tys. egzemplarzy. Taki wynik jest dziś w stanie zawstydzić niejednego artystę, funkcjonującego w oficjalnych kanałach - Vespie udało się tego dokonać w obrębie tzw. sceny niezależnej. Utwór "Skuterowy gang" trafia na listy przebojów, Vespa gra dużą trasę koncertową u boku Turbo. Jednak zaczęła się też zła passa zespołu: za sprawą rockenrolowego trybu życia w składzie doszło do poważnych nieporozumień. Po gruntownych zmianach personalnych zespół zaczyna działać jako Tadeusz Kumela & Osy. W tym okresie jej liderem zostaje tytułowy Tadeusz - znany szczeciński artysta uliczny, od lat bawiący niemieckich turystów, wygrywanymi na klarnecie polkami, połączonymi z eksperymentalnym performance śmiało nawiązującym do przejmowania Pomorza Zachodniego przez polsko-radzieckie wojska w 1945 r. Vespa rejestruje jeszcze demo, mające być zapowiedzią kolejnej płyty, po czym zawiesza działalność. Po dwóch latach za namową Jimmy Jazz Records muzycy rozpoczynają pracę nad drugim albumem, która trwa z przerwami do końca 2003. Płyta "Bujaj się..." ukazała się na wiosnę 2004 i natychmiast została okrzyknięta najlepszym polskim albumem ska. Zespół z powodzeniem wymieszał klasykę gatunku (Skatalites, Accept, Laurel Aitken, Kiss) ze swingiem i rocksteady, nie ignorując jednak wagi słów w swych kompozycjach, które to były owocem współpracy grupy z tekściarzem, ukrywającym się pod pseudonimem Czereśniak. Dodać należy, że już teraz - głównie dzięki "Bujaj się..." - porównywanym do najlepszych polskich autorów tekstów: Staszewskiego, Kozidrak, czy Maleńczuka.

Po w nieskończoność powtarzanych przez ostatnie lata zapowiedziach rejestracji nowej płyty Vespa zarzeka się, że obiecywany od paru lat premierowy album został wreszcie ukończony. Tytuł trzeciego już pełnowymiarowego materiału zespołu to "Potwór" a jego premiera przewidziana jest na jesień 2007. Znajdzie się na nim 14 utworów, które mają wstrząsnąć fundamentami polskiego szołbiznesu i sprawić, że publiczność raz na zawsze zapomni o koszmarze z B. Kozidrak i K. Cugowskim w roli głównej”.

A teraz dyskografia zespołu – wraz z materiałem do ściągnięcia:

VESPA, Vespa [1997, Qqryq Productions]

strona CZYNNA

1. Kobiety Omanu
2. Dzielnice
3. Włóczęga
4. Skutermania (mp3 - całość)
5. Pustka
6. Skakanka
7. KNS
8. Robotnicze Reggae

strona BIERNA
1. Fantomas (mp3 - całość)
2. Żaden Pech
3. Johnny (mp3 - całość)
4. Ogniu Krocz ze Mną
5. Sąsiedzi
6. Ostatni do Pęczerzyna
7. Wiejska Przygoda
8. Zbieg
9. Łobuzerka

“Pierwsze koty w ofierze złożone. Po krótkiej rozmowie z Pietią, niepodzielnym i despotycznym władcą jednej ze słynniejszych wówczas niezależnych oficyn wydawniczych, QQRYQ, która miała miejsce na Wielkim Spędzie Owsików (czyli Przystanku W.) w Dąbiu (jakby kto nie wiedział, to dzielnia Szczecina est) zaczęliśmy zbierać talary celem rejestracji naszego dotychczasowego dorobku. Pietia pewnikiem liczył na kokosy że hoho - a wyszło jak zwykle:) Nagraniom dokonanym pod czujnym i przekrwionym okiem Marcina M. towarzyszyło niewiarygodne podniecenie: po pierwsze jako banda wyjątkowo niemuzykalnych 17-latków nigdy nie przypuszczaliśmy, że zobaczymy na własne oczy coś takiego jak studio nagraniowe (eh, co to za studio było... komputron, Seszyn 8 i te wszystkie kabelki, światełka), po drugie o nagrywaniu (i graniu w ogóle) mieliśmy nikłe pojęcie. Macoog dzielnie nas znosił przez dwa tygodnie (ba, nawet nas nocował czasami), ale i jego cierpliwość miała swe granice: po tym czasie wyjebał nas z hukiem i kazał sekcji dętej nauczyć się grać. Nikt się tym zbytnio nie przejął, po jakimś tygodniu wróciliśmy do Cytrusa i w glorii i chwale ukończyliśmy debiutancki materiał. Przecudna okładka jest efektem tajnej akcji, polegającej na wyniesieniu z czytelni do toalety jednej ze szczecińskich bibliotek atlasu ze zwierzątkami i ekspresowym wycięciu żyletką zdjęcia osy. W Skutermanii silnik skutera nieudolnie naśladuje garbus Kantora, a ponad dwa tygodnie spędzone w Gryfinie zaowocowały doskonałą znajomością trasy GDK-spożywczak i lokalnych mętów z Kulfonem na czele. Oczywiście kaseta (jezu, wtedy jeszcze płyt nie było, tzn. w Polsce tak w obiegu) okazała się bestsellerem i zarobiliśmy na niej miliony, które przechlaliśmy, przećpaliśmy i przeruchaliśmy”.

VESPA, Bujaj się [2003, Jimmy Jazz]

1. intro
2. polska miejska
3. już wiem (mp3 - całość)
4. egzekucja
5. jesień w świnoujściu
6. lost in piła
7. latając
8. to miasto (mp3 - całość)
9. złote lata
10. tt '56
11. agnieszka
12. tryton (mp3 - całość)
13. błażeja piosenka o życiu
14. tadzio
15. rokstedi
16. taksówkarz

„Traumatyczne przeżycia związane z nagrywaniem paru numerów na jakieś demo u największego ogóra na Pomorzu Zachodnim, Burka, zmusiły nas do decyzji o rejestracji drugiej (w sumie to pierwszej) płyty poza granicami naszego przezajebistego miasta. Nasz dotychczasowy wydawca (Pietia) nie był już wydawcą i sprzedawał odkurzacze (tak było we Wyprost jakimś czy innej gazecie), więc Krwiożerczy Kapitalista Dzidek zaproponował nam zrobienie płyty dla JimmyJazza (który chyba nazywał się jeszcze wtedy Rock'n'Roller). Zespół był właśnie w stanie rozkładu: perkusista zgłosił swą dymisję, reszta składu też jakaś wypompowana, ale koniec końców wylądowaliśmy (Maciek, Błażej, Krzaq, Arek) w Pile, gdzie mieliśmy nagrać bębny, bas i gitarę. Jak się naprędce zorientowaliśmy w studio, które okupowaliśmy przez trzy dni, wcześniej nagrywał się zespół Turbo, co zdeterminowało atmosferę nagrań - jej owocem były m.in. liczne czarne msze i nieudolne próby naśladowania stylu gry Wojciecha Hoffmana. Na tym etapie zaginęły dwa numery, które po prostu nie znalazły się na płycie wręczonej nam przez obsługę studia. Po pół roku Dzidek podstępem sprowadził nas do szczecińskiego studia Elvis van Pomidor i kazał nagrywać sekcję dętą. Na niewiele się to zdało, gdyż cała ta sesja (łącznie z wokalizami) została skasowana przez bojówki Podziemnej (a jakże) Organizacji Nagrobnej, która zwalczała wszelkie dźwięki nie będące gotyckimi wypocinami przybledzonych truposzczaków. Potrzebowaliśmy mniej więcej roku czasu, by otrząsnąć się z szoku. Wróciliśmy do Elvisa, uzbrojeni w kołki i widły, pogoniliśmy nagrobków i ku uciesze milionów fanów skończyliśmy wreszcie nagrania. Tadzio, Taksówkarz i Rokstedi pochodzą ze wspomnianej na początku sesji u Burka, ostatni numer wzięliśmy z pierwszej kasety demo, "Hoolana do rana"”.

VESPA, Brand Niu Singiel [2007, Chujnia Records]

1. Gorące lato w mieście
2. Nie kłam

Wersja do ściągnięcia:
całość - okładka + mp3 (zip)

„Dżizus krajst, santa maryja, trygławy i świętopełki! Milczenie przerwane! Od 'Bujaj się' wieki minęły, przez nasz skład przewinęło się już iluśtam amatorów (i - o zgrozo - jeden zawodowiec, w swym mniemaniu przynajmniej) grania, zjechaliśmy ileśtam kilometrów, dzieląc się swymi piosnkami radosnemi i smutnemi i wreszcie jest!!! Prace wytężone nad płytą "Potwór" ukończone, więc i skrawek choć jakiś pokazać pragniemy tego, co w bólach takich rodziliśmy. Oczywiście utwory są dobrane koniunkturalnie wielce, jesteśmy przekonani o ich oszałamiającym powodzeniu na nadmorskich (zresztą górskich, nadjeziornych tyż) dansingach i grylach wakacyjnych wurstach przypieczonych bierem podlanych. Singla wydała CHUJNIA Records - nowa jakość na polskiej scenie, wyjątkowo zaniżona jakoś, bez kompleksów żadnych jednakowoż. Ediyszon jest bardzo limited!!! Więc łykaj kolekcjonerze, inwestorze, może za 10 lat opierdolisz na allegro za wielokrotność wydanej sumy!”

VESPA, Die Neue Szlagier – Hit Singiel [2008, Showbiz Monstaz Records]

1. I was a teenage werewolf
2. remi & jerry & m.modoolar rmx
3. dubai & jerry rmx
4. wikołak lubi triphip - rmx by milkplus
5. wilkołak more sejten - milkplus rmx
6. jerry rmx

Wersja do ściągnięcia:
całość - okładka + mp3 (zip)

VESPA, Potwór [2007, Showbiz Monstaz Records]

1. introdakszyn by artur tatowski
2. potwór
3. nie kłam (mp3 - całość)
4. fajny chłopak
5. gorące lato w mieście (mp3 - całość)
6. kaliber 32 (mp3 - całość)
7. koltrejn
8. massa
9. bonnie & clyde
10. się wkurwiasz się puszysz się dusisz
11. też to wiesz
12. bujaj się
13. i was a teenage werewolf
14. intro
15. bonuss: kieszonkowiec darek (partia kower)

Już jakiś czas temu przerobiłem z lubością całą dyskografię Skatalites pod wpływem m.in. "Skutermanii", co na moją muzyczną edukację wpłynęło w stopniu imponująco umiarkowanym, aczkolwiek właśnie wtedy w SKA odkryłem dla siebie jedyną akceptowalną formę muzyki tanecznej. Mój kolega z podstawówki (Panie, chroń jego duszę) zawsze płakał ze szczęścia, słysząc dęciaki i rozhuśtaną gitarę, czego nie mogłem pojąć przez wiele długich, głośnych lat, wypełnionych zgrzytami gitar i nastawnic kolejowych przewalających się przez moją głowę. Wczoraj wieczorem jednakże, być może również pod wpływem nieprzebranej ilości alkoholu, uderzyło mnie wreszcie jakieś ciepłe uczucie. No i znowu poczułem jakiś znajomy klimat Szczecina - miasta, z którego tak naprawdę nigdy się nie wyjeżdża. A słuchając dziś we fabryce (no bo bynajmniej nie jestem księdzem) najnowszej płyty Vespy, zakupionej wczorajszej nocy, poczułem jakiś radosny skurcz w okolicy potylicy (zwłaszcza przy pierwszych dźwiękach tytułowego "Potwora"). Płyta jest wunderkinderwaffenwyjebiaszcza i polecam ją serdecznie wszystkim tym, którzy chcieliby odstawić jakieś trywialne diskopunkowe smuty, funta kłaków niewarte, a co dopiero o żywej gotówce mówiąc.

A teraz prywata już na całego: Wielkie pozdro dla Porka (Koltrejn jest gitowy, respekt!) oraz dla Pitera aka Młodego kierującego majdanem pt. Vespa Distro, z którym spędziliśmy miło czas, pieprząc głupoty o tym i owym (liczę na tę zapinkę Larda ;) ), a także dla pozostałych postronnych świadków naszego wczorajszego mechacenia się. Darzbór!

Wszelkie materiały skradziono z oficjalnej strony bandu, oczywiście bez ich zgody i wiedzy( za co pewnie dostaniemy jakieś bęcki podczas kolejnej wizyty w Alter Ego): Vespa Ofiszjal Pejdż

Jak każdy prawdziwy zespół z podziemia, majspejsa też mają: o tutaj, gdzie dowiecie się jeszcze tego i owego.

I jeszcze specjalna podzięka dla Kasi i Bartka za nawiedziny – jesteście always herzlich wilkommen (a może zabierzecie mnie stąd następnym razem, hę? Będę Wam szorował wycieraczkę – na spółę z Kefirem :) ) następnym razem zjemy jeszcze więcej, a trzoda przez nas poczyniona odbije się również w Teleekspresie i nagłówkach czeskich dzienników. Wolność czcionki w swoim domki. Oł rewir.

W jak wagina

2008-03-04T01:56:00.005+01:00

W październiku zeszłego roku wokalista TOOL oraz Perfect Circle, Maynard James Keenan, wypchnął na światło dzienne przez swoją nasmarowaną masłem miednicę nowy, cudaczny produkt swojej zręcznie pokręconej wyobraźni – Puscifer.

Ten wielopiętrowy projekt poza muzyką obejmuje również kolekcję bielizny, podręczny zestaw dla nadto podekscytowanych podróżnych (ho, ho…), koszulki, kurtki, czapeczki, a także inne równie niezbędne do przeżycia drobiazgi. Kultura materialna na podwórku pana MJK kwitnie - i to nie od dziś. Może nie jest to powszechnie wiadome, jednak od pewnego czasu można zakupić wino pochodzące z winnicy MJK w Północnej Arizonie (www.caduceus.org). Nawiasem mówiąc, taka winnica to całkiem przyjemna perspektywa emerytalna. Widać, że chłopak włożył w to mnóstwo serca.

Puscifer to projekt, do którego Maynard zaprosił wszystkich zainteresowanych (z Szatanem włącznie, odpowiada tu głównie za ideografię i promocję) + całą masę ludzi, z którymi kiedykolwiek pracował lub z którymi zawsze chciał współpracować (m.in. ludzie z APC; Danny Lohner, który wcześniej „robił” dla Nine Inch Nails, a obecnie udziela się również w autorskim projekcie byłego gitarzysty Limp Bizkit – Wesa Borlanda; Milla Jovovich [sic!]; Lustmord i cała reszta).

Na początku wszystko wyglądało dość niewinnie. Któregoś razu Puscifer pojawił się w programie Mr. Show jako anegdotyczny zespół, którego członkami mieli być MJK i Adam Jones. Później fikcja wymieszała się z rzeczywistością i pod tę metkę wszyto parę kawałków zmiksowanych przez Lohnera i Lustmorda. 30 października 2007 roku ukazała się pełnowymiarowa płytka – V i s for Vagina. Cały kontekst dla tego wynalazku jawi się nieco cudacznie i nawet najbardziej oswojeni z psychodeliczno-kampową estetyką Maynarda byli nieco zaskoczeni po obejrzeniu takiego klipu:

Queen B.

Jak możemy zauważyć pod koniec klipu, nie tylko frazeologicznie blisko tutułowej waginie do niewybrednej wendety.

Samej muzyki można posłuchać na stronie projektu (przy okazji przebierając w rozbudowanym asortymencie na sklepowym zapleczu) pod adresem: https://store.puscifer.com/frameset.html

Wśród kawałków tam zamieszczonych znajdują się takie perełki, jak utwór The Undertaker, w zremiksowanej wersji nazwany Spanish Fly, jak również utwór Dawida Bowie Bring Me The Disco King, który oryginalnie w bardziej jazzowej aranżacji pojawił się na płycie Black Tie White Noise [1993], następnie na albumie Earthling [1997], natomiast remiks nieocenionego Danny’ego Lohnera wydany został na płycie Reality [2003]. Drugi wokal podkłada MJK, dodając od siebie do pierwotnego tekstu Bowie: „Bring me the head of the disco king” w refrenie. Właśnie w tej piosence udziela się również Milla Jovovich - utwór trafił na soundtrack do filmu Underworld.

Ponadto na stronie Puscifer'a pojawiają się różne dziwne kawałki, w których brzmienie kiedykolwiek ingerował Maynard: Passenger Deftones, Kashmir z koncertu Jane’s Addiction, Know Your Enemy RATM, czy dwugłos Tori Amos i Maynarda - Muhammad My Friend. A wszystko to przeplata się z oryginalnymi utworami marki Puscifer, które znajdziecie pod wskazanym adresem.

Tutaj jeszcze garść sympatycznych wideokuriozów.

Don't fuck with rednecks

Cuntry Boner

Tutaj poligraficznie...

A tutaj, hmm, no właśnie...

Here. Have a cookie.

Laura Riding Jackson: Mademoiselle Kometa

2008-02-22T22:57:00.009+01:00

przeł. Ewa Moder

Wówczas my, posiadając absolutną moc, usunęliśmy całą zabawę, która nas nie bawiła. Przynajmniej nie byliśmy wówczas beznadziejnie rozbawieni. Wpoiliśmy sobie rozbawialność nie mieszczącą się w standardach wynikających z zabawy, która nie bawi. To znaczy, nasze standardy były niemożliwie wysokie.

A mimo to nie byliśmy zrozpaczeni. W gruncie rzeczy byliśmy ascetycznie pełni radości. I dlatego, kiedy Mademoiselle Kometa dołączyła do nas, byliśmy jakoś zmieszani. Bo Mademoiselle Kometa była naprawdę profesjonalną artystką. Przyszła skąd przyszła, żeby sprawić, abyśmy patrzyli.

Ale Mademoiselle Kometa była inna. Nie potrafiliśmy nie patrzeć. Ale ona nie tylko bawiła. Była doskonałą osobliwością. Fakt, że była zabawna nie miał psychologicznego związku z faktem, że ją oglądaliśmy. Była stworzeniem czystej przyjemności. Była fenomenem, którego zabawne spojrzenie nie atakowało nas życzliwie; będąc spojrzeniem niezależności, nie komedii. Jej długie, jasne włosy były martwe. Nie mogła być kochana.

Dlatego Mademoiselle Kometa stała się naszą jedyną rozrywką. I więcej niż bawiła; kochaliśmy ją. Posiadając absolutną moc, umieściliśmy ją na prowadzącej pozycji, gdzie mogliśmy ją lepiej obserwować. I nie byliśmy rozbawieni. Nadal byliśmy ascetycznie pełni radości. Zatem starzeliśmy się poprawnie. My, inaczej niż dzieci dotknięte weselem, nie umarliśmy. Raczej nie moglibyśmy pamiętać, że kiedykolwiek byliśmy żywi. My też mieliśmy długie, jasne, martwe włosy. Mademoiselle Kometa występowała, a my patrzyliśmy, zawsze po raz ostatni. My też występowaliśmy, staliśmy się naprawdę profesjonalnymi artystami. Nasze ascetycznie pełne radości spojrzenie stawało się coraz bardziej spojrzeniem niezależności, coraz mniej spojrzeniem odrzuconej komedii. Z Mademoiselle Kometą staliśmy się trupą, stworzeniami czystej przyjemności, bardziej niż rozbawieni, bardziej niż zabawni, artystami wzroku, świtą zimnego światła Mademoiselle Komety. Byliśmy fenomenem słowa „zabawa”, pod przywództwem Mademoiselle Komety. Zabawa była naszą widoczną własnością. Pojawialiśmy się, kometa i jej ogon, ze śmiertelną nad sobą potęgą. Byliśmy sprzeczni. Połykaliśmy i byliśmy połykani, bardziej niż rozbawieni. Tylko Mademoiselle Kometa, z powodu pozycji w jakiej ją postawiliśmy, przetrwała. Okryły ją jej długie, jasne, martwe włosy. Nasze długie, jasne włosy okryły nas. Tylko jej długie, jasne, martwe włosy przeżyły, uniwersum czystej przyjemności, nigdy nie splątane, nigdy nie czesane. Nie mogła być kochana. Kochaliśmy ją. Przeżyły tylko nasze długie, jasne włosy. Tylko my przeżyliśmy, posiadając absolutną moc. To znaczy, nasze standardy były niemożliwie wysokie, a Mademoiselle Kometa, profesjonalna artystka, spełniła je. Przeżyły jedynie nasze standardy, niemożliwie wysokie.

(opowiadanie pochodzi z tomu: Laura Riding Jackson, Progress of Stories, Persea Books, 1994)